KİRPİ MÜDÜR TEYZE
Onu birkaç defa görmüştüm. İlk dikkatimi çeken kırmızıya boyanmış kısa saçlarıydı. Arada bir çalıştığım okula gelirdi ama pek o kadar samimi olmamıştık. Bir iki defa konuşmuşluğumuz olmuştu. Zira okuluma geliş sebebi çocuğunun bizim okulda öğrenci olmasıydı. Her veli gibi arada bir uğrardı. Ama onunla hiç oturup sohbet etmemiştik.
Bana göre en büyük özelliği kısa kesilmiş kırmızı saçları ve üzerine giydiği kırmızı kıyafetleriydi. Saçları öyle böyle değil, tamdan asker tıraşıydı. Biraz da dik dik olunca yaşları en fazla dört beş olan çocukların ona “Kirpi Müdür Teyze” demeleri de gayet normaldi. Ben olsaydım belki de “kırmızı başlı kız” derdim.
Okul Müdürlerinin müdürlük görevi bazı ayak oyunları ile sona erince, onunla yolumuz miting meydanlarında kesişti. O da binlerce okul müdürü gibi görevinden azledilmişti.
Mağdurdu!
Kısa kesilmiş kırmızı saçları ve üzerine giydiği kırmızı kıyafetleri ile kısa zamanda mitinglerin aranılan siması oldu. Gazetelerde, internet sayfalarında hep onu görmeye başladık. Bir bakmışsınız miting meydanında, bir bakmışsınız okulunda, bir de bakmışsınız sendikada… Herkesi arar, herkesle konuşur, herkese danışır ve herkese bir kardeş gibi yaklaşır… Bütün gelişmelerden haberdar olur ve bütün gelişmeleri bizlere bildirmeye çalışır.
İnternette yayınladığı fotoğraflardan dolayı okulunu merak etmeye başladım. Görevden alınan müdür arkadaşların bir kısmının okulunu görmüştüm. Yaptıklarına şahit olmuştum. O yüzden de “bu müdürleri neden görevden alırlar?”diye kendi kendime sual eder dururdum. Acaba “Kirpi Müdür Teyze’nin” okulu nasıldı?
Değerli kardeşim, Mağdur Müdür Müştabey Çelik ile birlikte “Kirpi Müdür Teyze” Deniz Cerit Hocamın Adana Seyhan’da bulunan Akdeniz Anaokulu’na ziyarete gittik. Yolu yolağı bilmediğimizden bulmamız biraz zor oldu.
Okulun dış kapısından içeri girdiğinizde farklı bir dünya ile karşılaşıyorsunuz. Daha kapıdan ilk adımınızı attığınız andan itibaren el emeğini, göz nurunu görüyorsunuz. Akdeniz Anaokulu sanki çöl ortasında açılan bir çiçek gibiydi. Deniz Hocamızın gençliğini düşündüğümde ilk aklıma gelen: Acaba bu okula ne zaman geldi?
Bizi, okulun kapısında karşıladı. Çok candandı. Sanki aileden biri gibi... Sıcakkanlı, güler yüzlü, cıvıl cıvıl bir insan… Sanki o okuldan hiç gitmeyecek gibi itina ile her şey ile ilgileniyor. Bizi, kendi odasına almadan önce okulunu gezdirdi.
Şimdi okulu ben nasıl anlatayım ki; her şey yerli yerinde, ışıl ışıl, Ana Okulu çocuklarının seveceği her türlü güzellikler okulun her yerinde hissediliyor. Dolaştığınız her yerde düzen ve intizamı görmeniz mümkün… Yemekhanesi, oyun salonları, lavaboları pırıl pırıl… Merdivenleri bile rengârenk ışıklarla süslenmiş…
Deniz Hanım bizi öğretmenleri ile birlikte oyun oynayan çocukların oyun alanlarına götürdü. Çocuklara Deniz Hanımı sordum:
“Çocuklar, bu öğretmeninizin adı ne?”
Hep bir ağızdan bağırdılar:
“Kirpi Müdür Teyze, Kirpi Müdür Teyze!”
Evet, bütün çocuklar onu,” Kirpi Müdür Teyze!”olarak seviyor.
Odasına geçtik. Bize kahvelerimizi söyledi. Ona ilk sorduğum soru şu oldu:
“Kaç puan verdiler, Deniz Hocam?”
“Elli Sekiz Müdürüm!”
“Sıkma canını, benimki daha düşük!”
“Bu okulda kaç yıldır çalışıyorsun?”
“Bu okulun kurucu müdürüyüm!”
“İlk defa bu okulda mı müdürlüğe başladınız?”
“Yok, müdürüm! Ben başka bir okulda müdürdüm!”
“Eee niye geldin, bu yeni açılmış bir okula?”
“O okulda çok emek etmiştim. Okul çok güzel olmuştu. Bu okul yeni açılacaktı. İl müdürümüz burayı düzene koymam için kurucu müdür olarak gönderdi. Sonra da burada kaldım!”dedi.
Bu arada kahvelerimiz geldi. Müştabey Hocamla Deniz Hanım derin sohbete daldılar. Onlar sohbet ederlerken ben dinledim. Dinlerken de bir taraftan odada bulunan eşyalara baktım. Bu arada kahvelerimizi yudumlarken sordum:
“Size puan veren yetkililer okulunuzu ziyaret ettiler mi?”
“Evet, ettiler!”
“Ne zaman?”
“Puan vermeden az önce!”
“Onlara da böyle kahve ikram ettiniz mi?”
“Ettim, müdürüm!”
“Bize ikram ettiğiniz fincanlarla mı ettiniz?”
“Evet, müdürüm. Aynı fincanlardı!”
Fincanda ve fincan tabağında Atatürk’ün imzası vardı. Dikkatimi çekmişti. Devam ettim.
“Duvardaki saat yine bu saat miydi?”
“Evet, müdürüm!”
Duvardaki saat Ay Yıldızdı.
“Koltuğun arkasındaki bu Atatürk’te var mıydı?”
“Vardı müdürüm!”
“Deniz Hanım, ellerinize sağlık, kahve güzel olmuş!”
“Sağ ol müdürüm!”
“Galiba kırmızı beyazı çok seviyorsunuz?”
“Evet, müdürüm! Okulun bütün demir parmaklıklarını kendi ellerimizle kırmızı beyaza boyadık!”
“Ellerinize sağlık Müdürüm! Dışarıda kırmızı beyaz demir parmaklıklar, duvarda Ay Yıldızlı duvar saati, arkanızda kocaman bir Atatürk fotoğrafı, köşede kupalar, ortasında bir Atatürk heykeli, sağınız solunuz başarı belgeleri, kupalar, okulun temizliğinin tescillenmiş işareti Beyaz Bayrak vs. vs. vs… Sonuç, elli sekiz puan!”
Hadi hayırlı olsun!”
Bizler müsaade isteyip ayrılırken, Deniz Hanım bir yandan bizi yolcu ediyordu. Bir yandan çalışanları yönlendiriyor. Bir yandan okulu düzene koyuyor.
Kısacası; aklı fikri, bedeni ruhu ve bütün varlığı okulu ile bütünleşmiş gibiydi.
Oradan ayrılırken çok belli etmemeye çalıştım ama üzüldüm.
Bu insanların heveslerini neden kırarlar ki?
Bir de bunun adına “ne yapalım, kanun öyle gerektiriyor” demeleri yok mu? İşte en çok da insanı o incitiyor!
Bir gün, bir yetkili Deniz öğretmenimi aramış, Ana Okullarının yönetimi ile ilgili bir soru sormuş… Deniz Hanım kendisini arayan yetkiliye:
“Sayın Müdürüm, ben elli sekiz puan alan bir müdürüm. Belki size eksik bilgi veririm, siz daha yüksek puan alan bir müdür arkadaşımıza sorsanız daha iyi olur…”
Son zamanlarda Milli Eğitim camiasına öyle kırgınlıklar ekildi ki, düzeltebilene aşk olsun!
Deniz Müdürüm, siz gönüllerin müdürüsünüz! Bunu bütün samimiyetimle söylüyorum. Bunu bir ben değil. Senin çocukların, öğretmenlerin, velilerin ve çalışanların söylüyorlar. Onların sana yaklaşımları bir müdüre yapılan riyakârlık değildi. Gözlerindeki ışık sizi çoktan benimsemişti. Gerisi hikâye… Hayat işte böyledir. Dünya bile dümdüz değildir. Dağı, ovası, deresi tepesi vardır. Her yerde kadir kıymet bilmeyen, fırsatçılığı marifet sayan insanlar olabilir. Bunlar sizi üzmesin! Hata insanlar içindir. Ne hatalara takıl kal, ne de yüreğine hüzün sal…
İçiniz kan ağlasa da, sizi başı dik gördüm. Bu tür olaylar insana hayat tecrübesi olarak kâr hanesine yazılır. Siz kârdasınız, zararda olanlar düşünsün! Sanmayınız ki sizi üzenler şimdi mutlular… Şundan emin ol ki, kul hakkı yiyenlerin kulluğu çok sorgulanacaktır!
Sizi çocuklarınız çok seviyor. Anladınız mı, “Kirpi Müdür Teyze?”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder