ÖYLE BİR ÖZLEM Kİ

ÖYLE BİR ÖZLEM Kİ

Bir süre önce ziyarete gitmiştim o okula. Her yer düzenliydi. Müdürü ziyaret etmeden önce çay ocağına uğradım. Bana çay ikram ettiler. Çayı yudumlarken zil çaldı. Öğretmenler birer ikişer geldiler. Her gelene öncekiler beni tanıttılar. İsmimi duyan sıcak bir ilgi gösterdi. Adım benden önce gitmişti o okula…

Yazar olmak böyle bir şeydi. Adınız sizden önde gider çoğu zaman. Bilmedikleriniz sizi bilir. Tanır. Ya bir muhabbet besler, ya da döner arkasını gider. Çünkü yazdıklarınız birilerine hoş, birilerine de mayhoş gelir.

Bu okulda hiç arkasını dönüp giden olmadı. Demek ki “hoş” gelmişti buradakilere yazdıklarım…

Zil çaldı. Sohbet güzeldi ama ders her şeyden önemliydi. Kimse kimseyi uyarmadan herkes dersine koştu.

Bir okulun düzenini en çok öğretmenlerin davranışlarında görürsünüz. Öğretmenler müdüre, öğrenciler öğretmene göre davranırlar. Kimse kimseyi uyarmadan öğrenciler ve öğretmenler zamanında derse giriyorsa hiç korkmayınız. Düzen sağlanmıştır. Gerisi ardından gelir.

Genç bir kadro vardı gittiğim okulda… Gözlerinde ışıklar…

Öğretmenler derse girince müdürün odasına uğradım. Meslek büyüğüne saygılıydı. Ben daha kapıdan girer girmez ayağa kalktı. Kapıya kadar yanıma geldi. Kucaklaştık.

“Hoş geldin abi!”

Candan, samimi…

Odada 4-5 veli vardı. Beni onlara tanıttı. Onları da bana…

Usul biliyordu. Davranışları samimi ve centilmenceydi. İnsan ilişkileri oldukça kuvvetliydi. Okuluna ve davranışlarına hayran kaldım.

Okul müdürleri görevden alındığı gün ilk aklıma o gelmişti. Telefon ettiğimde üzgündü. Ben daha ona sormadan o bana durumumu sordu.

“Aldılar!”dedim.

“Ya seni?”

 “Abi, sizler gibi insanları aldıktan sonra biz kalsak ne yazar ki!”dedi. Onu da almışlardı!

Daha sonra bir araya geldik.

“Nasıl haber aldın?”dedim.

“Senden az önce bir arkadaş aramıştı abi, o söylemişti!”

“O zaman ne yapıyordun?”

“Yaz tatilinden faydalanarak bir süre önce okulda onarım başlatmıştım. O gün seramikler gelmişti. Arkadaşlarla birlikte seramikleri taşıyorduk. Telefonum çaldı. Bir arkadaşım arıyordu. Seramikleri bir koluma aldım. Telefonu açtım. Arkadaşım müdürlük görevinden alındığımı söyledi!”

“Seramikleri ne yaptın?”

“Ne yapayım abi, hepsini içeri taşıdık!”

“Yere çalmadın yani?”

“Yok, Abi!”

İşte size görevden alınan müdür… En kötü haberde bile okuluna sahip çıkıyor. Çünkü o görevin ne demek olduğunu biliyor.

O da diğer arkadaşlar gibi idari mahkemeye dava açtı. Mahkemeye gelen belgelerinden biri internette yayınlandı. Belgeyi görünce Milli Eğitim’in ne kadar büyük bir çıkmaz içerisinde olduğunu daha iyi anladım. Üzüntüm tavan yaptı. Adında Milli olan bir bakanlık kimlerin yönetimine geçmiş de bizim haberimiz yok. Bizi kimler yönetiyor böyle Allah aşkına?

Şimdi sizlere adına “belge” denen tutanağı yazıyorum.

“TUTANAK

MEHMET BEDİA KİRPİ İLKOKULU’na 01.08.2014 tarihleri arasında gidilerek,

1-Okulun bakımlı olmadığı,

2-Okulun her tarafında gezip resim çekmemize rağmen sorgulayanın bulunmadığı, bizi merak edenin olmadığı,

3-Kurumun ekipmanlarının talimatlar doğrultusunda takibinin yapılmadığı ve düzgün yerleştirilmediği görülmüş olup;

İş bu tutanak tarafımdan imza altına alınmıştır.

İmza

Adı soyadı

İlçe Şube Müdürü”

Kişinin adını yazmadım. Zira yeteri kadar rezil olmuş durumda… Yarasına bir tuz da ben basmak istemiyorum. Anam olsaydı “adı batasıca” derdi. Ama ben onu da söylemiyorum. Okula gittiklerine dair tutanakla birlikte bir de fotoğraf yayınlanmış. Yani tek gitmemiş okula. Ancak yanındaki arkadaşına bile tuttuğu tutanağı imzalattıramamış. Demek ki o bile günahına ortak olmak istememiş. Günahı başına… Çok derinlere dalmak istemiyorum. Durum çok vahim… Bir yandan da acıyorum. İnsan evlatlarına şerefli bir mazi bırakmalı… Çünkü bu işlerin reddi mirası da yoktur. Aradan seneler geçer, kimse hiçbir şeyi unutmaz. Üzüntülüyüm! Ancak düşüncelerimi söylemek zorundayım.

Aklıma bir Bekri Mustafa fıkrası geldi.

Bilirsiniz, Bekri Mustafa bir sarhoştur. Bütün fıkralarda onu “şarap” ile özdeşlerler. Şarap ve meyhane Bekri Mustafa’nın vazgeçilmezidir.

Yaşadığı yerde bir cenaze olur. Millet cenaze namazı kıldıracak bir imam bulamaz. Sonunda Bekri Mustafa’yı meyhanede bulurlar.

“Gel Mustafa, bu ölünün cenaze namazını kıldır!”derler.

Mustafa, her ne kadar “ben cenaze namazı kıldırmasını bilmem” dese de gönlüne bırakmazlar. Yaka paça musalla taşına, cenazenin başına götürüler. Çaresiz kalan Bekri Mustafa, cenaze namazını kıldırır. Namazdan sonra ölünün kulağına eğilir ve bir şeyler fısıldar. Tabi onun ölü ile konuştuğunu gören cemaat meraklanır. Azaba Bekri Mustafa ölüye ne dedi? Bekri Mustafa’yı sıkıştırırlar.

“Ölüye ne dedin?”

Bekri Mustafa fazla dayanamaz:

“Valla arkadaşlar ben ölüye dedim ki, şimdi sen öbür dünyaya gideceksin, oradaki ölüler sana dünyada ne var ne yok diye soracaklar… Sen kendini fazla yorma, onlara de ki; Bekri Mustafa imam oldu! Onlar gerisini anlarlar.”

Şimdi ben ne diyeyim. Şube Müdürlüğüne getirilmiş bir adam tutanak dahi tutmasını bilmiyorsa, biz müdürlükte kalsak ne yazar kalmasak ne yazar!

Birisi çıksın da bari tutanağın tek kişi tarafından tutulamayacağını öğretsin! “TUTANAK” denen yazı ile ilgili içerik hakkında şimdi bir yazı yazsam sayfalar dolar. O kadar acemice ki, yalana kılıf hazırlamak için tutulduğu açıkça görülüyor.

Be adam, bari bu belgeyi mahkemeye gönderme… Sana ağabeylerin “mahkemeye göndereceğin her belge aleyhine delil olur” demedi mi?

İnsan üzülüyor! Hele önceden tanıdığınız bazı insanların bu kadar pervasızca üç günlük dünyada, üç kuruşluk menfaat için her türlü kılığa girmesi adamın yüreğine oturuyor.

Bir görevinden alınan o müdüre bakıyorum, bir onu beğenmeyen ve ona yetersiz puan veren şube müdürüne… Hadi sen benim yerimde ol da “Bekri Mustafa İmam oldu!” deme…

Görevden alınan müdür, Mehmet-Bedia Kirpi İlkokulu Müdürü Zekayi Gökkaya… Her adam için aynı sözleri söylemek zor ama Zekayi Gökkaya için “on parmağında on maharet” sözü tam da onun için söylenmiştir.

O torpilsiz sınavda Türkiye derecesi yapmış birisi.

Türkiye’nin en önemli bestekârlarındandır. Onu görevden alanlar emin olun görevden ayrıldıkları gün unutulur giderler. Ancak Zekayi Gökkaya gibiler öldükten sonra bile yaşarlar. Siz Avni Anıl’ı unutturabilir misiniz? Zekayi Gökkaya unutulmayacaklar arasına çoktan girmiştir…

O şimdi yeni eserlere imza atıyor. Gittikçe devleşiyor, gittikçe marka oluyor.

Ya onu incitenler, kendi ruhundaki pisliği onun okulunda görmeye çalışanlar ne yapıyorlar?

Eminim ki şimdi kapalı olan gözleri bir gün açılacak, sağır kulakları duyacak… Ne gördükleri ne de duydukları onların hoşuna gitmeyecek. Fakat iş işten çoktan geçmiş olacak. Kimse onları güzellikle yad etmeyecek. En yakınları bile onlara değer vermeyecek! Hevesleri yarım kalacak. Gündelik arzuları bir kara leke gibi alınlarında gezecek!

Bu yazıyı yazarken bir yandan da Zekayi Gökkaya’nın; Gönlümdeki Bahar Rüzgârı, Elveda İlk Aşkım, Ey İstanbul İstanbul, Yalnız Yıllar ve Öyle Bir Özlem ki adlı şarkılarını dinledim.

Şu anda sözün bittiği yerdeyim. Bizim kadar kendi değerlerine savaş açan bir başka millet var mıdır, bilmiyorum. Ama şunu çok iyi biliyorum. Şahsiyetli duruş her zaman geçer akçedir. Zekayi Gökkaya şahsiyetli duruş göstermeye devam ediyor. Altın yere düşmekle değerinden hiçbir şey kaybetmez… Teneke her zaman ses çıkartır ama topunu toplasanız bir gram altın etmez!

Hep beraber Zekayi Hoca’nın “Öyle Bir Özlem Ki” şarkısını dinleyelim.

Özlediklerimize ithaf ederek…

Bu özlem öyle bir özlem ki!

AHLÂK MI, AHLAK (ARMUT) MU?

AHLÂK MI, AHLAK (ARMUT) MU?

Dün akşam (27.11.2014) Koza TV’de canlı olarak yayınlanan PARENTEZ programına Adana’da faaliyet gösteren Eğitim Çalışanlarına ait dört sendikanın temsilcileri katıldı. Programı izledim. Gayet seviyeliydi. Her sendika kendisi açısından değerlendirmeler yaptı.

Düşüncelerin farklı olması, bakış açılarına göre aynı sorunu farklı kelimelerle izah etmek gayet doğaldır. Ancak dikkatimi çeken bir konu oldu. Eğitim İş, Eğitim Sen ve Türk Eğitim Sen temsilcileri sorunları dile getirip çözüm yollarını önerirken her ne hikmetse Eğitim Bir Sen’i temsilen katılan değerli kardeşimiz hep kaçamak güreşmeyi tercih etti. İnanın bir ara Eğitim Bir Sen temsilcisini işveren olarak düşündüm. Kendisini de tanırım. Kişiliği hakkında da asla laf etmem. Ama şunu söylemek zorundayım; sevgili kardeşim yoksa biz mi yanlış biliyoruz, siz Eğitim Çalışanlarının hakkını savunma iddiası ile kurulan bir sendikanın temsilcisi değil misiniz?

Olmadı Sayın Eğitim Bir Sen temsilcisi, gerçekten olmadı! 28 Şubat 1997 yılına takıldınız kaldınız, orada 28 Şubatı savunan bir Allah’ın kulu yoktu. Evet, 28 Şubat 1997 kararları Türk tarihine bir kara leke olarak geçecek, hatta geçti bile…

Biz, 28 Şubatı çok iyi biliyoruz! Öyle lafla falan da değil, bizzat mağduruyuz! Ancak çok merak ettim. Şimdiki uygulamaların 28 Şubattan ne farkı var? Biz o zaman da mağdur olduk, şimdi de mağduruz!

Siz de çok iyi bilirsiniz ki, bozuk bir saat bile her gün iki defa doğruyu gösterir. İhtilal döneminde Öğretmenler Günü kutlamalarına başlanması öğretmenler için bir kazanımdır. Bari artık öğretmenler bir günde olsa hatırlanır oldu. Konuyu başka mecraya çekme telaşınızı gerçekten anlamadım! Öğretmen Evleri ihtilalın bir eseridir. Ne diyorsunuz, Öğretmen Evleri’ni de kapatalım mı?

Sekiz bine yakın okul müdürü keyfi uygulamalar neticesinde görevlerinden alınmış, binlerce okul müdür yardımcısı, onun bilmem kaç katı öğretmen gelecek kaygısı yaşıyor, ataması yapılmayan öğretmenlerin feryadı arşı tutmuşken ve sendikacı arkadaşlarınız bunların sayılarla mağduriyetlerini dile getirirken, size mahkeme kararlarını gösterirken, siz bütün gerçeklere gözlerinizi kapatıyorsunuz! Siz hâlâ 28 Şubat hikâyeleri ile meşgulsünüz! Anlamadım, valla anlamadım! Siz kimi temsil ediyorsunuz?

Valla kardeş seni severim… Ama topu bu kadar taca atma telaşını bir türlü anlayamadım!  Olmadı başkan, valla olmadı! Binlerce öğretmeni hayal kırıklığına uğrattınız! Hissiyatımıza tercüman olamadınız. Sendika başkanlığı veya bütün makamlar geçicidir. Ancak hafızlarda bırakılacak izler hep kalıcı olacaktır. Dün gece, en azından benim beynimde hiç de iyi iz bırakmadınız!

Eğitim İş, Eğitim Sen ve Türk Eğitim Sen temsilcileri programı ve izleyicileri ciddiye almışlar; temsil ettikleri kitleyi mahcup etmemek için kılık kıyafetlerinden tutun da ellerindeki belgelere kadar iyi hazırlanıp, bir intizam içerisinde temsil kabiliyetlerini ortaya koymuşlar. Belgelerle konuştular. Bu davranışlarından dolayı kendilerini kutlarım.

Ancak Sayın Eğitim Bir Sen temsilcisi, siz her halinizle perişandınız! Sanki uykudan yeni uyanmış, alelacele programa katılmış bir görüntünüz vardı. Hiç hazırlıklı değildiniz!

 Kardeş kusura bakma, size birilerinin “kral çıplak” demesi lazım… Bari o çocuk ben olayım. Biliyorum, şimdi bana kızacaksınız, olsun! Bizler her zaman doğruyu söylemeyi tercih edenlerdeniz. Doğrularımızın mağduru olmayı seviyoruz.  O doğruları yanlış zamanda söylemek belki insanın başına iş açar ama doğru her zaman doğrudur.

Alın size bir doğru daha; güneş insanların gözlerini alır ama asla balçıkla sıvanmaz! Ahmet’in mağduriyetini gidermek için Mehmet’i mağdur etmek ne adaletle, ne vicdanla, ne de ahlakla izah edilir. Birilerini müdür yapmak için müdürlerin yenmesi, İmam Hatip Okullarının mağduriyetini gidermek için Öğretmen Liselerini mağdur edilmesi sizce ne kadar adildir?

Programın son bölümünde hele sahayı tamamen terk ettiniz. Başka bir alana kaydınız! Millet futbol oynarken siz basket oynamayı tercih ettiniz! Siz “ahlâk sempozyumunu” anlatırken eminim ki izleyenler yaşananlar ışığında “ahlâk” anlayışlarını gözden geçirmişlerdir. En azında ben eğitim camiasının yaşamış olduğu olaylar ışığında Türk İslam ahlâkını gözden geçirdim. Yılların birikimi ile “ahlâk” kelimesini yerli yerine oturtamadım. Sonunda, “ahlak” kelimesinin mutlaka başka bir anlamı vardır diye Türk Dil Kurumunun Türkçe Sözlüğüne baktım. Yanılmamışım! Meğer ahlakın bir anlamı da “bir çeşit armut” demekmiş. Meğer eğitim camiası sadece ayvayı değil, ahlakı (armut) yiyormuş da bizim haberimiz yokmuş…

Türk Eğitim Sen’in genç başkanı size bir teklifte bulundu. Hamle akıllıcaydı. Çok kıvrak bir manevra ile anında diğer sendikaların da desteğini aldı. Bizler takipteyiz… Bakalım eğitim çalışanların haklarını ne kadar savunuyorsunuz?

Her şeye rağmen size teşekkür ederim. Minnettarım!  Benim bir kelimeyi daha öğrenmeme yardımcı oldunuz. Bundan sonra ahlâktan bahsedenlerin, ahlakına daha çok dikkat edeceğim.

“Ahlak” bizim bildiğimiz ahlâk mı, yoksa o ahlak (armut) mu?

Zira son zamanlarda ahlâk dışı olaylara çok şahit olduk da…

AHMET KAYTANCI

SINAV MI DEDİNİZ!

SINAV MI DEDİNİZ!

Bütün Okul Müdürlerinin Müdürlük hayatı alavere dalavere ile sıfırlandıktan sonra boşalan müdürlüklere müdür ataması yapılmak için “sözlü sınav” icat edildi.  Dünya âlem bilir ki adam kayırmacılığına en iyi uydurulacak sınav yöntemi “sözlü sınav” uygulamasıdır. Belge yok, kayıt yok… Vicdanınla baş başsın! Vicdanın da hesabını nasıl olsa bu dünyada soran yok. “Bilene bilmedi, bilmeyene bildi” dediğinde yasal olarak kimse sana hesap soramaz. Sonra, o sorunun cevabını senin bilmen de gerekmiyor. Her şey vicdanla sınırlıdır.

Vicdan dedim de aklıma geldi.

Öğretmenlik mesleğine ilk başladığım yıldı. Anadolu’da bir kasabaya atanmıştım. Bir gün okuldan çıktım. Elimde çantam, tam dükkânların önünden geçiyordum. Bir vatandaş koşarak yanıma geldi.

“Hoca hoca, bana bak bana” dedi.

Ben de baktım!

“Bu dünya var ya bu dünya, vicdanı cüzdana koyanların dünyasıdır,” dedi ve vatandaş geldiği gibi gitti.

Bakkal dükkânının önünde dikilip duran adamlara sordum:

“Bu adam kim ya?”

Adamlar:

“Aldırma hocam! O köyün delisi! Ancak kimseye zararı dokunmaz!”dediler.

“Deli mi, velî mi?” dedim ama kimse benim ne söylemek istediğimi anlamadı. Ben de ısrarcı olmadım. Ben, bir “deliden” vicdanın cüzdana konulduğunu öğrenmiştim. İşte o zamandan beri nerede bir vicdansızlık görürsem arkasında bir cüzdan işi olduğunu düşünürüm. Deneyimlerimin çoğunda da buna şahit olmuşumdur.

Bir zamanlar bir okulda müdürdüm. Yakından uzaktan benimle ilgisi olmayan bir genç beni şikâyet etmişti. Hep düşündüm durdum. Bu genç beni niye şikâyet eder ki? Sonra o beni bilmez, ben onu bilmem ki, bu da neyin nesidir?

Konu sonra anlaşıldı. Varlığımdan rahatsız olan birisi bu işi yaptırmış olacak ki, o genci hem işe aldı. Hem de ev sahibi yaptı. Öyle tesadüftür ki o soruşturmaya muhakkik olarak görevlendirilen kişi, benim ifademi bile almadan görev yerimin değiştirilmesini istedi. Onun isteği doğrultusunda görev yerim değişti. Tabi bu kendisi için çok kötü sonuçlar doğurdu. Muhakkiklik görevi üzerinden alındı. Bende görevime iade edildim. Ama asıl önemli olan, ben daha sonra kendi isteğimle o okuldan ayrıldım. Ne tesadüf ki, benim okuldaki görevime son verilmesini isteyen muhakkik bey o okula müdür oldu!

Şimdi gel de buradan yak! Yorum sizlere ait... Ben bir şey demiyorum!

Okul müdürlerinin müdürlük görevinin sona erdirilmesini sağlayan bazı kişilerin daha sonra müdür olmak için sınava girdiklerine şahit olduk. İnsan ister istemez düşünmeden edemiyor: acaba kendilerine yer açmak için mi asıl müdürleri yetersiz buldular? Onlara puan vermeyerek görevini sürdürmesine engel oldular?

Olamaz mı? Olurda olmaz da… Zira bu vicdanla cüzdan işidir! Hani yıllar önce benim “deli mi, velî mi” olduğuna karar veremediğim biri bana demişti ya, işte öyle bir şey…

Ne diyordum nereye geldim.

Sınavı diyordum. Sözlü sınavı…

Yeniden veye ilk defa müdür olmak isteyen öğretmenler sözlü sınava alındı. Bu sınava ben de müracaat ettim. Adana Öğretmen Evinde sınav yerine gittim. Sınav puan sıralamasına göre yapılıyordu. Ben ilk gün gittim. Yani puanı yüksek olan gruptaydım. Sınava gelenlerin çoğu da benim yakından tanıdığım arkadaşlarımdı.

Benden önce birkaç arkadaş sınava girdi. Onlara sorulan soruları ve verdikleri cevapları sordum. Ve sonunda sınava “girmeyeceğimi” söyledim. Bütün arkadaşlarım beni kararımdan vazgeçirmek için uğraştılar. Ben ısrarla “girmem” dedim.  Neticede ben sınava girmedim. Ancak sınavdan çıkan çok sayıda arkadaşımla konuştum. Büyük bir çoğunluğu sınavdan “başarı” ile çıktıklarını düşünüyordu. Çünkü onlar sadece kendilerine sorulan sorular ile verdikleri cevaplar sonuca ulaşacaklarını değerlendiriyorlardı.

Adana eğitim camiasının tanıdığı bir müdür arkadaşım var. Kendisinden müsaade almadığım için ismini yazmıyorum. O arkadaşım beni sınava girmem konusunda ikna etmeye çalıştı. Ben sürekli “bu sınav sadece yasak savma, dağ fare doğurur. Buradan çıkacak sonuç şimdiden belli” dedim.

Arkadaşım sınava girdi. Sınavdan çıkınca ona sordum:

“Sınav nasıl geçti?”

“Valla kardeş üç soru sordular. Üçünü de bildim!”

“Sorular neydi?”

Arkadaşımız soruları ve cevaplarını söyledi. Yanımızda bu işin uzmanları vardı. Arkadaşımızın verdiği cevapları onlar da değerlendirdi. Sınav bayağı başarılı geçmişti. Arkadaşımız da sınavı kesin kazandım düşüncesindeydi. O zaman ona ben:

“Hocam, çok başarılı bir sınav geçirmişsin! Kazanmaman mümkün değil. Ancak ben düşüncemi söyleyeyim mi?”

“Söyle Ahmet Hocam!”dedi.

“Zoruna gitmesin ama alacağın not 40 (kırk)” dedim.

İşi de biraz şakaya getirdim. Bütün arkadaşlar gülüştük.

Sınavın sonuçları açıklandı. İlk o arkadaşın sonucuna baktım. Aldığı puan kırk altıydı.

Ne demiştiniz?

Sözlü sınav mı?

Pardon! Yoksa vicdan ile cüzdan meselesi mi?

Ha bu arada çok sayıda müdürün müdürlük görevinin uzatılmasını sakınca görerek düşük puan veren bazıları da sınava girdi.

Ne mi oldu?

Sözlü sınavı kazandılar!

Ancak geçmişe dönük puan yoksunu oldukları için kenar bir okula müdür olurlar! Ama sorun değil. Mutlaka iyi bir yere gelirler. Ama herkesin bir hesabı vardır. Allah’ın da bir hesabı vardır.

Bekleyip göreceğiz. Siz hiç merak etmeyiniz, Allah bana ömür verirse ben onları da yazarım. Ben yazmasam da bir yazan olacaktır.

Sahi siz bu sınava sınav mı dediniz!

GÖRELİM MEVLA NEYLER...

GÖRELİM MEVLA NEYLER

Şehrin ana caddelerinden birinde yürüyordum. Karşıdan gelen bayanın gülümseyerek bana doğru yaklaştığını fark ettim. Sanki yakın bir akrabasını görmüş gibiydi. Önce kim olduğunu çıkartamadım.

Gelip elime sarıldı:

“Hocam nasılsınız?”

Sesi ile birlikte onu hatırladım.

“Teşekkür ederim öğretmenim, siz nasılsınız?”

“Valla ben iyi değilim. Gece gündüz beddua ediyorum!”

“Neden?”

“Görevden aldılar ya!”

Öğretmenim, bir okulda müdürdü. O da benim gibi müdürlükten azledilenlerden… Toplantılarda görürdüm onu… Hep resmi giyimliydi. Bu defa o da benim gibi spor giyinmişti. Ondan dolayı tanımamıştım.

“İyi ol! Beddua da etme!”dedim.

 “Nasıl etmeyim müdürüm, bu yapılan haksızlık ama!”

“Biliyorum haksızlık! Ama sen yine de beddua etme! Olanları Rabbim görüyor.”

27 yıllık bir öğretmen. Hem de bayan! Evinden çok uzak bir okula öğretmen olarak nakledilmiş.

“Şimdi ne yapıyorsun, yeni görevine başladın mı?”dedim.

“Yıllık izinlerimi kullanıyorum! Ama er geç gidip başlayacağım. Çok uzakta bir okul, nasıl gider gelirim, bilmiyorum!”

Üzülmedim desem yalan olur. Üzüldüm!

Ayaküstü biraz konuştuk. Konuştukça rahatladığını hissettim.

Ayrılırken:

“Hocam, siz bizim meslek büyüğümüzsünüz, abimizsiniz, gölgenizi bizim üzerimizden eksik etmeyiniz! Bizim sizlere çok ihtiyacımız var!”dedi.

Bazı sözler insanın hançeresine saplanıyor. İnsan düşünmeden edemiyor. Hayat insana öyle şeyler öğretiyor ki, donup kalıyorsunuz!

Size ihtiyacı olanlar ve sizden kurtulmak isteyenler…

Sen öyle büyüksün ki Ya Rabbi, şu kısacık zamanda ne kadar çok şey öğrettin bize… Hem de öğrenmenin en etkilisi olan yaşa ki göresin metoduyla…

Tarih kitaplarında hep Brütüs’ü okurduk.

Brütüsleri tanıdık mı?

Tanıdık!

Atalar;“Dost başa, düşman ayağa bakar. Düşte gör!” dememiş mi?

Demiş!

Ayağımız kayınca “sabunu ben koymuştum” diye sevinenleri görmedik mi?

Gördük!

“Kedinin asaleti fareyi görene kadardır!” sözü gerçek oldu mu?

Oldu!

“Dost, kara günde belli olur,”demezler mi?

Derler! Gerçek dostları tanıdık mı?

Hem de ne kadar çok muş! Bizi en çok da mutlu eden bu oldu zaten…

Kısa bir sürede bu kadar tecrübeyi servet ödesek edinemezdik… Kâr hanemize epeyce büyük bir sermaye kattık. Meğer ne değişik karakterde insanlar varmış… Hepsi bir romanın parçaları gibi… Bize yazacak çok malzeme çıktı! Notlarımız epeyce kabardı!

Şimdi sıra, “son gülen iyi gülende…”

Görelim Mevla neyler, neylerse güzel eyler!

Öğretmenim, çok üzüntülüydü. İnsanların kendisine suçlu gibi bakması onu bayağı sarsmıştı.

Aslında haksız da değil. Bizde devlete aşırı bir güven vardır. Devlet, bir devlet memurunu bir yerden başka bir yere yollamışsa mutlaka “vardır bir sebebi”… “Kim bilir neler yapmıştır? Suçu olmasa durup dururken insanın elinden müdürlük alınır mı?”

Geçenlerde iyi tanıdığımı sandığım birinin de internette buna yakın bir yazısını okumuştum.

Sahi, görevden alınan müdürlerin ne suçu vardı?

Daha önceleri iş telaşı ile bir araya gelemediğimiz arkadaşlarla şimdi daha sık görüşüyoruz. Onlarla daha çok bir okul müdürü gibi değil de bir yazar gibi görüşmeyi tercih ediyorum. Onları dinliyorum. Tavırlarına, yönetim anlayışlarına, duruşlarına ve çözüm üretme başarılarına bakıyorum.  Yıllardır idarecilik yapmış birisi olarak; ben olsaydım bu insanların büyük bir çoğunluğunu görevden almazdım. Hangi dünya görüşüne sahip olursam olayım, iyi yetişmiş insanların birikimlerinde mutlaka yararlanmayı tercih ederdim.

Peki, neden alındılar?

Şundan herkes emin olsun ki bu arkadaşlar görevlerini yapamadıklarından görevden alınmadılar! Zira çoğuna son denetim raporlarını sordum. Düşük raporu olanına denk gelmedim. Belki bu yazıyı okuyan okuyucuların bir kısmı “denetim raporu” tabirini bilmeyebilirler. Açıklamakta fayda var.

Kısa bir süre öncesine kadar okulları her yıl ilköğretim müfettişleri denetlerdi. Okulların öğrenci ve öğretmen sayısına göre bu denetimler günlerce sürerdi.  Denetim sonucunda müfettişler okulda yapılan çalışmaları içeren bir rapor hazırlarlardı. Her öğretmen ve idareciye yüz üzerinden puanlar verirlerdi.

Bu raporlardan hem Milli Eğitim Müdürleri hem de öğretmenler bilgi sahibi olurlardı. Okullarda tespit edilen bir eksiklik varsa rapor edilir ve eksiklerin giderilmesi istenirdi. O doğrultuda da okullar eksiklerini giderirdi.

Bana ait son üç yıllık denetim raporlarını inceledim. Bunlar “100, 96 ve 97) yani son üç yılda aldığım en düşük not 96 (doksan altı). Bu üç denetimi de hep farklı farklı müfettişler yapmışlar. Denetimin ikisini yedi, birini de sekiz müfettiş yapmış… Bu sekiz müfettiş okulumuzu üç gün denetlemiş… İşin en enteresan tarafı görevden alınmadan aylar önce de ilçe Milli Eğitim Müdürlüğü’nün teklifi ile kaymakamlık makamı bir de ”Başarı Belgesi” verdi. Sonuçta okul müdürlüğü görevinden alındım ve evime 20 gidiş 20 geliş 40 km uzaklıkta bir okula öğretmen olarak verildim.

Şimdi gelin de siz bu işin içerisinden çıkın çıkabilirseniz!

Aslında perşembenin gelişi çarşambadan belliydi. Ancak, “devlete olan güvenden” hiç kimse bu işin buraya geleceğini hesaplamadı. Gideceği yeri de şu anda kime hesap edemiyor.

Bana sorarsanız “Milli Eğitim’in” politikası tamamen değişiyor.  Eskiye ait hafızalar siliniyor. İlk değişim “Andımızın” kaldırılması ile başladı aslında… Sonra sicil yönetmeliği değişti. Müfettişlerin statüsü değişti. Denetim kaldırıldı. Milli Eğitim Müdürleri, müdür yardımcıları “uzman” adı altında pasif hale getirildi. Bölgesini ve okullarını tanıyan Milli Eğitim Şube Müdürleri rotasyona tabi tutuldu. Bir kanunla Okul Müdürlerinin “Müdürlük” görevleri asli görev olmaktan çıkartıldı. Artık müdürleri görevlerinden almak çok kolaydı.

Mesela benim ilçe Milli Eğitim Müdürüm 16 Nisan 2014 tarihinde,  şube müdürlerim Haziran sonu ve Temmuz’un başında göreve başlamışlar. “Başlamışlar” diyorum, çünkü o tarihte ben de yıllık iznime ayrıldım.  İzinden döndükten kısa bir süre sonra da görevden alındım.

Bu hesaba göre bu yöneticilerin hiç birisi ile altı ay çalışmadım. Sicil yönetmeliği ve İlköğretim Müfettişlerinin denetim statüleri değişmemiş olsaydı bu yöneticilerin hiç birisi benim hakkımda “takdir” yetkisi kullanamazdı.

Galiba insan ucu kendisine gelene kadar tehlikenin farkına varamıyor.

Aslında iş bundan sonra daha da içinden çıkılmaz olacaktır.

Nasıl mı?

Şu anda hiçbir okula “müdür” atanmıyor. Atananların tamamı “Görevlendirme ile müdürlüğe vekâleten bakıyorlar.” Müdür değiller. İdare istediği an görevine son verir. Hiçbir hak iddia edemezler! Dava bile açamazlar! Görevden alındıkları takdirde dava açsalar da kazanamazlar. Yani artık “okul müdürlüğü” tarih oldu!

Sırada “Müdür Yardımcıları” var.

Yakında müdür yardımcılarının %70’i görevlerinden alınacaklar. Yerlerine “eğitim kurumu müdürünün inhası ve il millî eğitim müdürünün teklifi üzerine valinin onayı ile müdür başyardımcısı ve müdür yardımcısı görevlendirilir.”

Bu maddedeki en önemli husus “inha” kelimesidir.

“inha” kelimesinin ne anlama geldiğini bilmeyen büyük bir çoğunluk “görevlendirilen müdürlerin müdür yardımcılarını seçeceklerini” düşünüyorlar! İşin aslı öyle değildir. Okul müdürlerinin takdir yetkisi yoktur.  Burada okul müdürleri sadece “memur” konumundadır. Kendilerine söylenen isimlere ait resmi yazıyı yazmakla görevlidirler. Yani görevlendirilen müdür arkadaşlarımız yetkisizdir. Ancak en büyük tepkiyi onlar göreceklerdir. Görevden alınan bütün müdür yardımcıları onlara husumet besleyecektir. Bu aşamada okullardaki eğitim barışı iyice bozulacaktır.

Okullardaki norm kadro sistemi kaşla göz arasında yenilendi. Müdür Başyardımcılıkları büyük oranda kaldırıldı. Bu yüzden Müdür Başyardımcıları zaten öğretmen olacaklardır.

Her iş bir plan dâhilinde yürütülüyor. İşin özü bu iş sindire sindire yapılıyor. Önce en azdan başlandı. Herkes kanıksamaya başladı olayı… Önce Milli Eğitim Müdürleri, müdür yardımcıları, şube müdürleri, okul müdürleri, okul müdür yardımcıları, müdür başyardımcıları…

Peki, sıra kime geldi?

Siz benden daha iyi biliyorsunuz!

Sıra öğretmenlere geliyor. Öğretmenlere rotasyon kapıda… En geç yaza kadar öğretmenlerin büyük oranda görev yeri değişecek. O zaman herkes işin mağduru olacak ama iş işten geçmiş olacak!

BAHRİ BABA

BAHRİ BABA

Bahri Bahadır, benim yüksek okuldan arkadaşım… Okulda veya askerde çok sayıda arkadaşınız olur. Ancak bazılarını hiç hatırlamazsınız… Hatırladıklarınız, sizde iz bırakanlardır. Yıllar insanın şeklini şamalını değiştirir. Ama yıllar önce sizin beyninize düşen iz asla değişmez. Çok sayıda arkadaşım gibi Bahri Bahadır’da benim beynime iz bırakanlardandır. Ben onu hep “Ressam Bahri” olarak hatırlarım.

Neden “Ressam Bahri?”

1976-77 yılıydı. Hatay Eğitim Enstitüsü’nde öğrenciydik. Okulun bir kantini vardı. Bu kantinin arka duvarına Bahri Bahadır kocaman bir yağlıboya resim yapmıştı. At sırtında bir yiğit. İhtişamlı bir görüntüydü. Gerçi Bahri bu işi yalnız yapmamıştı ama işin başında o vardı. Ve ben yıllardır o tabloyu beynimde taşırım. Tıpkı Bahri Bahadır’ı taşıdığım gibi.

Biz Bahri Bahadır ile o yıldan sonra hiç görüştük mü, inanın hatırlamıyorum! Ben yıllarca Adana dışında görev yaptım. O hep Adana’daydı. Her fırsatta birbirimize selam yolladık, telefon ettik, ama bir araya gelemedik. İş yoğunluğundan mıdır, ihmalden mi, nedendir bilmiyorum. Bir araya gelip, enine boyuna sohbet edemedik. Ancak onun bazı çalışmalarından her zaman haberim oldu. Özellikle kız çocuklarının okula gelmesi konusunda verdiği mücadele takdire şayandı.

Bahri Bahadır, hep Adana’nın varoş denilen yerlerinde görev yaptı. Bu yerler doğu ve güneydoğudan göç alan yerlerdi. “GÖÇ” ülkemizin aslında kanayan bir yarasıdır. Yoksulluğun, çaresizliğin, korkunun, özentinin, arayışın, cehaletin  (daha birçok gerekçeyi sayabilirsiniz) sonucu olarak kucağımızda bir yığın sorun olarak bulduğumuz bir olgudur. Göç ile ilgili binlerce hikâye, şiir, roman, film, hatta dizi film bile yapılabilir. İşte bu hikâyelerin en önemli trajedilerinden birisi “kız çocuklarının” okula gönderilmeyişidir. Ve bunun için binlerce gerekçe vardır.

Ben Güneydoğu’da bir ilimizde görev yaptım. Akranlarına göre yaşı biraz büyümüş kızların okula gönderilmediklerine çok şahit oldum. Onları okula almak için ne kadar mücadele ettiğimizi bir biz biliriz bir de Allah! Bu sadece Doğu ve Güneydoğu’nun sorunu değildir. Anadolu’nun her yerinde aynı sorunu görürsünüz. Özellikle kırsalda…

Ben Adana’nın en kırsal ilçelerinden birinde büyüdüm. Benim çocukluğumun geçtiği ilçe merkezi belki de Adana’nın en şanslı yerlerinden birisiydi. Okuma yazma oranı yüksekti. Yüksek tahsil yapmış kızlarımız vardı. Ancak köylerimiz için aynı söylemek mümkün değildi. Bu benim içimi hem kanatırdı. O zamanlarda tek çözüm olarak “Kız Öğrenci Yurtlarının” ilçe merkezine yapılmasının uygun olacağını düşünürdüm. Ancak bunu ne yapacak imkanım vardı ne da yaptırım gücüm…

Yanılmıyorsam 2004 yılıydı. İlçemize adı gibi kendisi de çok çalışkan olan Eyyup Çalışır adında bir kaymakam atandı. Atandığının ikinci haftasında bana bir soru sordu:

“Ahmet Hocam, sen benim yerimde kaymakam olsan, bu ilçeye kaymakam olarak ne yapmak istersin?”

Ben hiç düşünmeden ona:

“Kız Öğrenci Yurdu” yaparım demiştim.

O da o işi yaptı. Ancak yapmadan önce bu fikri İlçe Milli Eğitim müdür ve şube müdürlerinin katıldığı bir toplantıda dile getirmiş… O toplantı ile ilgili konuşmaları duyduğumda hep içim kanamıştır. Zira tek karşı çıkan yine bir köy çocuğu olmuştu. Gerekçesi “Köylüler kızlarını yatılı okula yollamazlar!”  Neticede onun köyünden bir bayan doktor çıktı ve bizim ilçemize bir Kız Öğrenci Yurdu yaptırdı. Bu Bayan Doktor’un adı Türkan Cengiz’di. Ben onun o davranışını hep saygı ile hatırlarım.

Peki, diyeceksiniz ki, “karşı çıkan ne oldu?”

İşte kaderin cilvesi bu… O kişi ilerleyen yıllarda İlçe Milli Eğitim Müdürü oldu!

Bahri Baba, bulunduğu kenar mahallede çok mücadele etti. Kız öğrenciler okula gitsin diye… Yüzlerce kızı okula kavuşturdu. Elbette bunu yalnız başına yapmadı. Öğretmen arkadaşlarından büyük destek aldı. Ev ev dolaştı. İnsanları ikna etmek için bütün maharetini kullandı. Hatta o kadar ileri gitti ki camilere gidip hutbe okudu. Vaaz verdi. İnsanları nerede bulduysa orada konuştu. Ama bir şeyi başardı. Hiç okula gitmeyen yüzlerce kızı okullu yaptı.

Sonuç ne oldu?

Bahri Baba okul müdürlüğü görevinden alındı!

Şu çelişkiye bakar mısınız?

Biri çıkıyor kızlara yurt yapılmasın, onların okula gitmelerine karşı çıkıyor. Sonunda bir ilçede Milli Eğitimin en başına Müdür oluyor, diğeri kızları okula kazandırıyor ve müdürlükten oluyor!

Bu hikâyeyi daha fazla yazmanın bir anlamı var mı? Mağdur Müdürlerde kim bilir ne hikâyeler vardır.

Bahri Bahadır’a “Bahri Baba” lakabını ben koymadım. Ona o lakabı okula kazandırdığı kızlar koymuş…

Boş ver Bahri Baba, Bekri Mustafaların imam olduğu yerlerde Bahri Babalara müezzinlik zül olur. Ama ben yine de senin Sayın Cumhurbaşkanına yazmış olduğun mektubunu sayfama alıyorum.

Sevgi ile kal!

“CUMHURBAŞKANI SAYIN RECEP TAYYİP ERDOĞANA AÇIK MEKTUP

Sayın Cumhurbaşkanım, 24 Kasım Öğretmenler günü dolayısıyla Cumhurbaşkanlığı köşkünde 81 ilden gelen öğretmenlere verdiğiniz resepsiyonda yaptığınız konuşmada. Yanılmıyorsam, Doğudaki yakılan yıkılan okullarda yeteri kadar eğitim verilebilseydi bu tür olaylar olmayabilirdi anlamında sözler söylediniz.

Sayın Cumhurbaşkanım, 2004-2009 yıllarında doğudan göç ederek Adananın güneyine yerleşmiş Dağlıoğlu-Gülbahçesi mahallesinde bulunan eski adı Orgeneral Bedrettin Demirel İlkokulunda beş yıl müdürlük yaptım. 10 Ekim 2014 yılında harabe, kapısı yok, yazı tahtası yok, pencerelerde cam yok, bahçe duvarı yıkık, mekanik ve elektronik hiçbir alet yok, wc lerden koridorlara akan pis sular. Demek istiyorum ki okul demeye bin şahit ister. Yine Devletin polisinin, Askerinin, Yerel yönetimlerin giremediği, Öğretmenlerin çekinerek geldiği, devletine küsmüş insan topluluğunun yaşadığı bir mahalle, tüm olumsuzluklarla adı çıkmış bir mahalle. Her gün sokaklarda lastik yakmalar, belediye otobüslerini tahrip etmeler, cesaret edip olayları yatıştırmaya gelen polis ve askerleri taşlayan öğrenci ve sivil gençler. Demek istiyorum ki tüm olumsuzlukların yaşandığı bir mahalle ve okul devraldım.
Sayın Cumhurbaşkanım, 3 ( Üç ) yılda aldığım riskle, kullandığım bilgi, deneyim ve hayata geçirdiğim projelerimle, cefakâr, vefakâr öğretmenlerimle tatil yapmadan, eşlerimizi ve çocuklarımızı ihmal ederek gece gündüz, hafta sonları da dâhil inanılmaz bir çalışmayla sizin ima etmeye çalıştığınız eğitimi vererek, mahalle halkıyla bütünleşerek, devletine kırgın, küs olan mahalle halkını devletiyle barıştırarak, öğrencisiyle, genciyle, velisiyle okuluna, polisine, askerine sahip çıkan bir duruma getirdim. Okula gönderilmeyen kız ve erkek çocuklarımızı okullu yaptım. Yaptıklarımın hepsini basınla paylaştım, İyi bir eğitimle Türkiye de örnek bir okul meydana getirdim. Karşılığında sayısız ödüller aldım.

Sayın Cumhurbaşkanım, Olumsuzlukların yaşandığı bir mahalle ve okul teslim alıyorum, kısa zamanda Türkiye de örnek bir mahalle ve okul yapıyorum, zatıalinizin Adana’ya okul açılışı için geldiğinde de dönemin Valisi tarafından Adananın en başarılı okul müdürü olarak tanıtılıyorum. Sonra 2009 yılında ödüllendirilerek Adananın kuzeyinde Öğretmen Ayfer Doğruol İlkokuluna yine müdür olarak atanıyorum. Atandığım bu okulumu da öğretmenlerimle el ele vererek Adana da saygın bir okul durumuna getiriyorum. Buraya kadar hepsi güzel... Peki, bu başarılarımın hepsi dosyada mevcutken, basın ve milli eğitim arşivlerinde ciltlenmiş halde dururken. 2014 yılında çıkarılan bir kanunla, Bilgi ve belgelerim incelenmeden, yaptığım çalışmalarım dikkate alınmadan gıyabımda 64.32 puan verilerek eğitim adına yapacağım çalışmalar engellenmiştir. Önüm kesilmiştir. Kazanılmış hakkım gasp edilmiştir, sınavla geldiğim okul müdürlüğüm elimden alınmıştır.

Sayın Cumhurbaşkanım, “Doğudaki yakılan yıkılan okullarda yeteri kadar eğitim verilebilseydi bu tür olaylar olmayabilirdi?” sözlerinizle benim yaptıklarımın karşılığında müdürlük görevimin elimden alınması çelişmiyor mu?

İşte maalesef başarılı bir okul müdürünün hazin sonu bu...

Saygılarımla
Bahri BAHADIR “

KİRPİ MÜDÜR TEYZE

KİRPİ MÜDÜR TEYZE

                Onu birkaç defa görmüştüm. İlk dikkatimi çeken kırmızıya boyanmış kısa saçlarıydı. Arada bir çalıştığım okula gelirdi ama pek o kadar samimi olmamıştık. Bir iki defa konuşmuşluğumuz olmuştu. Zira okuluma geliş sebebi çocuğunun bizim okulda öğrenci olmasıydı. Her veli gibi arada bir uğrardı. Ama onunla hiç oturup sohbet etmemiştik.

 Bana göre en büyük özelliği kısa kesilmiş kırmızı saçları ve üzerine giydiği kırmızı kıyafetleriydi. Saçları öyle böyle değil, tamdan asker tıraşıydı. Biraz da dik dik olunca yaşları en fazla dört beş olan çocukların ona “Kirpi Müdür Teyze” demeleri de gayet normaldi. Ben olsaydım belki de “kırmızı başlı kız” derdim.

Okul Müdürlerinin müdürlük görevi bazı ayak oyunları ile sona erince, onunla yolumuz miting meydanlarında kesişti. O da binlerce okul müdürü gibi görevinden azledilmişti.

Mağdurdu!

Kısa kesilmiş kırmızı saçları ve üzerine giydiği kırmızı kıyafetleri ile kısa zamanda mitinglerin aranılan siması oldu. Gazetelerde, internet sayfalarında hep onu görmeye başladık. Bir bakmışsınız miting meydanında, bir bakmışsınız okulunda, bir de bakmışsınız sendikada… Herkesi arar, herkesle konuşur, herkese danışır ve herkese bir kardeş gibi yaklaşır… Bütün gelişmelerden haberdar olur ve bütün gelişmeleri bizlere bildirmeye çalışır.

İnternette yayınladığı fotoğraflardan dolayı okulunu merak etmeye başladım. Görevden alınan müdür arkadaşların bir kısmının okulunu görmüştüm. Yaptıklarına şahit olmuştum. O yüzden de “bu müdürleri neden görevden alırlar?”diye kendi kendime sual eder dururdum. Acaba “Kirpi Müdür Teyze’nin” okulu nasıldı?

Değerli kardeşim, Mağdur Müdür Müştabey Çelik ile birlikte “Kirpi Müdür Teyze” Deniz Cerit Hocamın Adana Seyhan’da bulunan Akdeniz Anaokulu’na ziyarete gittik. Yolu yolağı bilmediğimizden bulmamız biraz zor oldu.

Okulun dış kapısından içeri girdiğinizde farklı bir dünya ile karşılaşıyorsunuz. Daha kapıdan ilk adımınızı attığınız andan itibaren el emeğini, göz nurunu görüyorsunuz. Akdeniz Anaokulu sanki çöl ortasında açılan bir çiçek gibiydi. Deniz Hocamızın gençliğini düşündüğümde ilk aklıma gelen: Acaba bu okula ne zaman geldi?

 Bizi, okulun kapısında karşıladı. Çok candandı. Sanki aileden biri gibi... Sıcakkanlı, güler yüzlü, cıvıl cıvıl bir insan… Sanki o okuldan hiç gitmeyecek gibi itina ile her şey ile ilgileniyor. Bizi, kendi odasına almadan önce okulunu gezdirdi.

Şimdi okulu ben nasıl anlatayım ki; her şey yerli yerinde, ışıl ışıl, Ana Okulu çocuklarının seveceği her türlü güzellikler okulun her yerinde hissediliyor. Dolaştığınız her yerde düzen ve intizamı görmeniz mümkün… Yemekhanesi, oyun salonları, lavaboları pırıl pırıl… Merdivenleri bile rengârenk ışıklarla süslenmiş…

Deniz Hanım bizi öğretmenleri ile birlikte oyun oynayan çocukların oyun alanlarına götürdü. Çocuklara Deniz Hanımı sordum:

“Çocuklar, bu öğretmeninizin adı ne?”

Hep bir ağızdan bağırdılar:

“Kirpi Müdür Teyze, Kirpi Müdür Teyze!”

Evet, bütün çocuklar onu,” Kirpi Müdür Teyze!”olarak seviyor.

Odasına geçtik. Bize kahvelerimizi söyledi. Ona ilk sorduğum soru şu oldu:

“Kaç puan verdiler, Deniz Hocam?”

“Elli Sekiz Müdürüm!”

“Sıkma canını, benimki daha düşük!”

“Bu okulda kaç yıldır çalışıyorsun?”

“Bu okulun kurucu müdürüyüm!”

“İlk defa bu okulda mı müdürlüğe başladınız?”

“Yok, müdürüm! Ben başka bir okulda müdürdüm!”

“Eee niye geldin, bu yeni açılmış bir okula?”

“O okulda çok emek etmiştim. Okul çok güzel olmuştu. Bu okul yeni açılacaktı. İl müdürümüz burayı düzene koymam için kurucu müdür olarak gönderdi. Sonra da burada kaldım!”dedi.

Bu arada kahvelerimiz geldi. Müştabey Hocamla Deniz Hanım derin sohbete daldılar. Onlar sohbet ederlerken ben dinledim. Dinlerken de bir taraftan odada bulunan eşyalara baktım. Bu arada kahvelerimizi yudumlarken sordum:

“Size puan veren yetkililer okulunuzu ziyaret ettiler mi?”

“Evet, ettiler!”

“Ne zaman?”

“Puan vermeden az önce!”

“Onlara da böyle kahve ikram ettiniz mi?”

“Ettim, müdürüm!”

“Bize ikram ettiğiniz fincanlarla mı ettiniz?”

“Evet, müdürüm. Aynı fincanlardı!”

Fincanda ve fincan tabağında Atatürk’ün imzası vardı. Dikkatimi çekmişti. Devam ettim.

“Duvardaki saat yine bu saat miydi?”

“Evet, müdürüm!”

Duvardaki saat Ay Yıldızdı.

“Koltuğun arkasındaki bu Atatürk’te var mıydı?”

“Vardı müdürüm!”

“Deniz Hanım, ellerinize sağlık, kahve güzel olmuş!”

“Sağ ol müdürüm!”

“Galiba kırmızı beyazı çok seviyorsunuz?”

“Evet, müdürüm! Okulun bütün demir parmaklıklarını kendi ellerimizle kırmızı beyaza boyadık!”

“Ellerinize sağlık Müdürüm! Dışarıda kırmızı beyaz demir parmaklıklar, duvarda Ay Yıldızlı duvar saati, arkanızda kocaman bir Atatürk fotoğrafı, köşede kupalar, ortasında bir Atatürk heykeli, sağınız solunuz başarı belgeleri, kupalar, okulun temizliğinin tescillenmiş işareti Beyaz Bayrak vs. vs. vs… Sonuç, elli sekiz puan!”

 Hadi hayırlı olsun!”

Bizler müsaade isteyip ayrılırken, Deniz Hanım bir yandan bizi yolcu ediyordu. Bir yandan çalışanları yönlendiriyor. Bir yandan okulu düzene koyuyor.

Kısacası; aklı fikri, bedeni ruhu ve bütün varlığı okulu ile bütünleşmiş gibiydi.

Oradan ayrılırken çok belli etmemeye çalıştım ama üzüldüm.

Bu insanların heveslerini neden kırarlar ki?

Bir de bunun adına “ne yapalım, kanun öyle gerektiriyor” demeleri yok mu? İşte en çok da insanı o incitiyor!

Bir gün, bir yetkili Deniz öğretmenimi aramış, Ana Okullarının yönetimi ile ilgili bir soru sormuş… Deniz Hanım kendisini arayan yetkiliye:

“Sayın Müdürüm, ben elli sekiz puan alan bir müdürüm. Belki size eksik bilgi veririm, siz daha yüksek puan alan bir müdür arkadaşımıza sorsanız daha iyi olur…”

Son zamanlarda Milli Eğitim camiasına öyle kırgınlıklar ekildi ki, düzeltebilene aşk olsun!

Deniz Müdürüm, siz gönüllerin müdürüsünüz! Bunu bütün samimiyetimle söylüyorum. Bunu bir ben değil. Senin çocukların, öğretmenlerin, velilerin ve çalışanların söylüyorlar. Onların sana yaklaşımları bir müdüre yapılan riyakârlık değildi. Gözlerindeki ışık sizi çoktan benimsemişti. Gerisi hikâye… Hayat işte böyledir. Dünya bile dümdüz değildir. Dağı, ovası, deresi tepesi vardır. Her yerde kadir kıymet bilmeyen, fırsatçılığı marifet sayan insanlar olabilir. Bunlar sizi üzmesin! Hata insanlar içindir. Ne hatalara takıl kal, ne de yüreğine hüzün sal…

İçiniz kan ağlasa da, sizi başı dik gördüm. Bu tür olaylar insana hayat tecrübesi olarak kâr hanesine yazılır. Siz kârdasınız, zararda olanlar düşünsün! Sanmayınız ki sizi üzenler şimdi mutlular… Şundan emin ol ki, kul hakkı yiyenlerin kulluğu çok sorgulanacaktır!

Sizi çocuklarınız çok seviyor. Anladınız mı, “Kirpi Müdür Teyze?”

İŞTE BU KADAR, VAR MI SÖZÜ OLAN!

İŞTE BU KADAR! VAR MI SÖZÜ OLAN?
İkinci derse girdiğimde bir ders önce onlara dağıttığım kitapların mutluluğu ile çocuklar bacaklarıma sarıldılar. Elime koluma sarılarak “teşekkür” ettiler. Elimden, yanaklarımdan öpenler oldu. Bir öğrenci eli ile sürekli bacaklarıma vuruyordu. Ona baktım. O da alttan yukarı bana bakarak bir şey söylemeye çalışıyordu. Diğer öğrencileri yerlerine oturttum. O çocuğun iki elinden tutarak ben de sandalyeye oturdum. Ona:
“Söyle bakalım arkadaş, ne söylemek istiyorsun?”
“Öğretmenim siz müdür müsünüz?”
“Hayırdır?”
“Ali Emmim sizin öğretmen müdür dedi!”
“Ali Emmin beni tanıyor muymuş?”
“Evet!”
“Demek ki az tanıyormuş. Ben öğretmenim!”
“Ama Ali Emmim yalan söylemez ki, o sana müdür dedi!”
“Eskiden müdürdüm, şimdi öğretmenim!”
“Ama öğretmenim, müdürden öğretmen olmaz ki!”
“Neden olmasın?”
“Olmaz öğretmenim!”
“Senin baban ne iş yapıyor?”
“Benim babam, usta!”
“Ne ustası?”
“Duvar ustası, sıva da yapar, boya da…”
“Ali Emmin ne yapar?”
“Ali Emmim mi?”
“Evet!”
“O amele!”
“Babanı amele, Ali Emmini usta yapalım mı?”
Çocuk kafasını bir sağa bir sola çevirdi. Hiç beklemediğim cevabını verdi:
“Sen kafayı mı yedin öğretmenim?”
Çocuğun kendinden emin konuşması yanaklarıma yarım bir tebessüm oturttu:
“Öyle olunca kafayı mı yemiş oluyorum?”
Çocuk biraz sert bir ifade ile:
“Tabi kafayı yemiş oluyorsun! Hiç ustadan amele olur mu?”
“Olmaz mı?
“Olmaz tabi! Babam ben daha doğmadan usta olmuş!”
“O zaman Ali Emmini usta yapalım mı?”
“O olur ama daha çok zaman var!”
“Neden?”
“Şimdi o duvar örerse o devrilir valla! Kim ona iş verir?”
“Vermez mi?”
“Vermez öğretmenim! Usta olmak kolay mı?”
“Zor mu?”
“Babam kaç senedir çalışıyor…”
“Peki, Ali Emmi’yin ördüğü duvar devrilirse o duvarı yeniden kim yapar?”
“Kim yapacak, yine babam yapar!”
“Eskisi gibi güzel olur mu?”
“Olur da öğretmenim, çok uğraştırır!”
“Sen baban duvar örerken gördün mü?”
“Ohoo, tabi gördüm. Ona yardım bile ediyorum!”
“Ama inşaat tehlikeli, çok yaklaşma…”
“Öyle değil öğretmenim!”
“Ya nasıl?”
“Ben babama yemek götürüyom!”
“Anladım!”


“Peki, sen hiç müdür gördün mü?”
“Gördüm tabi!”
“Nerede gördün?”
“Bu okulda da gördüm. Önceki okulda da…”
“Müdür ne iş yapar?”
“Müdür mü?”
“Evet, müdür!”
“Okulun bahçesini temizletir. Annemizle babamızla konuşur…”
“Başka?”
“Bize şeker verir!”
“Müdür size şeker mi verdi?”
“Evet öğretmenim. Ama buradaki müdür değil.”
“Hangi müdür verdi?”
“Önceki okulda!”
“Nerede verdi?”
“Odasında verdi öğretmenim. Hani öğretmenimiz odasına götürdü ya bizi. İşte o zaman bizi sevdi. Şeker de verdi.”
“Müdür başka ne iş yapar?”
“Başka mı? Şey öğretmenim. Matkapla duvar deler!”
“Müdür matkapla duvar mı deldi?”
“Evet öğretmenim. Hani tahtanın üzerine bayrak astı ya…”
“Eeee”
“İşte müdür oraya matkapla delik deldi!”
“Müdür o zaman usta mı?”
Çocuk hafif gülümsedi. Sanki “boş ver” der gibi basite alarak:
“Onda ne var öğretmenim, Ali Emmim de deler onu?”
“Yani müdür amele gibi…”
“Eh işte!”
“Peki, öğretmen ne iş yapar?”
“Öğretmen mi?”
“Evet!”
“Öğretmen bize okuma öğretir. Yazı yazdırır. Resim yaptırır. Bilmediklerimizi öğretir!”
“Sana son bir soru daha sorabilir miyim?”
“Sor öğretmenim!”
“Öğretmen mi daha çok ustaya benziyor, müdür mü?”
“Öğretmen usta gibi öğretmenim!”
“Peki, müdür ne olur?”
“O amele gibi!!! Ama öğretmenim, müdürler güzel giyinir! Biraz da yaşlı olurlar!”
“Peki, ben neye benziyorum?
“Müdür gibi öğretmenim!
“Yani amele..!”
“Yok, şey öğretmenim!”
Var mı sözü olan beyler? İşte bu kadar!