GÖRELİM MEVLA NEYLER...

GÖRELİM MEVLA NEYLER

Şehrin ana caddelerinden birinde yürüyordum. Karşıdan gelen bayanın gülümseyerek bana doğru yaklaştığını fark ettim. Sanki yakın bir akrabasını görmüş gibiydi. Önce kim olduğunu çıkartamadım.

Gelip elime sarıldı:

“Hocam nasılsınız?”

Sesi ile birlikte onu hatırladım.

“Teşekkür ederim öğretmenim, siz nasılsınız?”

“Valla ben iyi değilim. Gece gündüz beddua ediyorum!”

“Neden?”

“Görevden aldılar ya!”

Öğretmenim, bir okulda müdürdü. O da benim gibi müdürlükten azledilenlerden… Toplantılarda görürdüm onu… Hep resmi giyimliydi. Bu defa o da benim gibi spor giyinmişti. Ondan dolayı tanımamıştım.

“İyi ol! Beddua da etme!”dedim.

 “Nasıl etmeyim müdürüm, bu yapılan haksızlık ama!”

“Biliyorum haksızlık! Ama sen yine de beddua etme! Olanları Rabbim görüyor.”

27 yıllık bir öğretmen. Hem de bayan! Evinden çok uzak bir okula öğretmen olarak nakledilmiş.

“Şimdi ne yapıyorsun, yeni görevine başladın mı?”dedim.

“Yıllık izinlerimi kullanıyorum! Ama er geç gidip başlayacağım. Çok uzakta bir okul, nasıl gider gelirim, bilmiyorum!”

Üzülmedim desem yalan olur. Üzüldüm!

Ayaküstü biraz konuştuk. Konuştukça rahatladığını hissettim.

Ayrılırken:

“Hocam, siz bizim meslek büyüğümüzsünüz, abimizsiniz, gölgenizi bizim üzerimizden eksik etmeyiniz! Bizim sizlere çok ihtiyacımız var!”dedi.

Bazı sözler insanın hançeresine saplanıyor. İnsan düşünmeden edemiyor. Hayat insana öyle şeyler öğretiyor ki, donup kalıyorsunuz!

Size ihtiyacı olanlar ve sizden kurtulmak isteyenler…

Sen öyle büyüksün ki Ya Rabbi, şu kısacık zamanda ne kadar çok şey öğrettin bize… Hem de öğrenmenin en etkilisi olan yaşa ki göresin metoduyla…

Tarih kitaplarında hep Brütüs’ü okurduk.

Brütüsleri tanıdık mı?

Tanıdık!

Atalar;“Dost başa, düşman ayağa bakar. Düşte gör!” dememiş mi?

Demiş!

Ayağımız kayınca “sabunu ben koymuştum” diye sevinenleri görmedik mi?

Gördük!

“Kedinin asaleti fareyi görene kadardır!” sözü gerçek oldu mu?

Oldu!

“Dost, kara günde belli olur,”demezler mi?

Derler! Gerçek dostları tanıdık mı?

Hem de ne kadar çok muş! Bizi en çok da mutlu eden bu oldu zaten…

Kısa bir sürede bu kadar tecrübeyi servet ödesek edinemezdik… Kâr hanemize epeyce büyük bir sermaye kattık. Meğer ne değişik karakterde insanlar varmış… Hepsi bir romanın parçaları gibi… Bize yazacak çok malzeme çıktı! Notlarımız epeyce kabardı!

Şimdi sıra, “son gülen iyi gülende…”

Görelim Mevla neyler, neylerse güzel eyler!

Öğretmenim, çok üzüntülüydü. İnsanların kendisine suçlu gibi bakması onu bayağı sarsmıştı.

Aslında haksız da değil. Bizde devlete aşırı bir güven vardır. Devlet, bir devlet memurunu bir yerden başka bir yere yollamışsa mutlaka “vardır bir sebebi”… “Kim bilir neler yapmıştır? Suçu olmasa durup dururken insanın elinden müdürlük alınır mı?”

Geçenlerde iyi tanıdığımı sandığım birinin de internette buna yakın bir yazısını okumuştum.

Sahi, görevden alınan müdürlerin ne suçu vardı?

Daha önceleri iş telaşı ile bir araya gelemediğimiz arkadaşlarla şimdi daha sık görüşüyoruz. Onlarla daha çok bir okul müdürü gibi değil de bir yazar gibi görüşmeyi tercih ediyorum. Onları dinliyorum. Tavırlarına, yönetim anlayışlarına, duruşlarına ve çözüm üretme başarılarına bakıyorum.  Yıllardır idarecilik yapmış birisi olarak; ben olsaydım bu insanların büyük bir çoğunluğunu görevden almazdım. Hangi dünya görüşüne sahip olursam olayım, iyi yetişmiş insanların birikimlerinde mutlaka yararlanmayı tercih ederdim.

Peki, neden alındılar?

Şundan herkes emin olsun ki bu arkadaşlar görevlerini yapamadıklarından görevden alınmadılar! Zira çoğuna son denetim raporlarını sordum. Düşük raporu olanına denk gelmedim. Belki bu yazıyı okuyan okuyucuların bir kısmı “denetim raporu” tabirini bilmeyebilirler. Açıklamakta fayda var.

Kısa bir süre öncesine kadar okulları her yıl ilköğretim müfettişleri denetlerdi. Okulların öğrenci ve öğretmen sayısına göre bu denetimler günlerce sürerdi.  Denetim sonucunda müfettişler okulda yapılan çalışmaları içeren bir rapor hazırlarlardı. Her öğretmen ve idareciye yüz üzerinden puanlar verirlerdi.

Bu raporlardan hem Milli Eğitim Müdürleri hem de öğretmenler bilgi sahibi olurlardı. Okullarda tespit edilen bir eksiklik varsa rapor edilir ve eksiklerin giderilmesi istenirdi. O doğrultuda da okullar eksiklerini giderirdi.

Bana ait son üç yıllık denetim raporlarını inceledim. Bunlar “100, 96 ve 97) yani son üç yılda aldığım en düşük not 96 (doksan altı). Bu üç denetimi de hep farklı farklı müfettişler yapmışlar. Denetimin ikisini yedi, birini de sekiz müfettiş yapmış… Bu sekiz müfettiş okulumuzu üç gün denetlemiş… İşin en enteresan tarafı görevden alınmadan aylar önce de ilçe Milli Eğitim Müdürlüğü’nün teklifi ile kaymakamlık makamı bir de ”Başarı Belgesi” verdi. Sonuçta okul müdürlüğü görevinden alındım ve evime 20 gidiş 20 geliş 40 km uzaklıkta bir okula öğretmen olarak verildim.

Şimdi gelin de siz bu işin içerisinden çıkın çıkabilirseniz!

Aslında perşembenin gelişi çarşambadan belliydi. Ancak, “devlete olan güvenden” hiç kimse bu işin buraya geleceğini hesaplamadı. Gideceği yeri de şu anda kime hesap edemiyor.

Bana sorarsanız “Milli Eğitim’in” politikası tamamen değişiyor.  Eskiye ait hafızalar siliniyor. İlk değişim “Andımızın” kaldırılması ile başladı aslında… Sonra sicil yönetmeliği değişti. Müfettişlerin statüsü değişti. Denetim kaldırıldı. Milli Eğitim Müdürleri, müdür yardımcıları “uzman” adı altında pasif hale getirildi. Bölgesini ve okullarını tanıyan Milli Eğitim Şube Müdürleri rotasyona tabi tutuldu. Bir kanunla Okul Müdürlerinin “Müdürlük” görevleri asli görev olmaktan çıkartıldı. Artık müdürleri görevlerinden almak çok kolaydı.

Mesela benim ilçe Milli Eğitim Müdürüm 16 Nisan 2014 tarihinde,  şube müdürlerim Haziran sonu ve Temmuz’un başında göreve başlamışlar. “Başlamışlar” diyorum, çünkü o tarihte ben de yıllık iznime ayrıldım.  İzinden döndükten kısa bir süre sonra da görevden alındım.

Bu hesaba göre bu yöneticilerin hiç birisi ile altı ay çalışmadım. Sicil yönetmeliği ve İlköğretim Müfettişlerinin denetim statüleri değişmemiş olsaydı bu yöneticilerin hiç birisi benim hakkımda “takdir” yetkisi kullanamazdı.

Galiba insan ucu kendisine gelene kadar tehlikenin farkına varamıyor.

Aslında iş bundan sonra daha da içinden çıkılmaz olacaktır.

Nasıl mı?

Şu anda hiçbir okula “müdür” atanmıyor. Atananların tamamı “Görevlendirme ile müdürlüğe vekâleten bakıyorlar.” Müdür değiller. İdare istediği an görevine son verir. Hiçbir hak iddia edemezler! Dava bile açamazlar! Görevden alındıkları takdirde dava açsalar da kazanamazlar. Yani artık “okul müdürlüğü” tarih oldu!

Sırada “Müdür Yardımcıları” var.

Yakında müdür yardımcılarının %70’i görevlerinden alınacaklar. Yerlerine “eğitim kurumu müdürünün inhası ve il millî eğitim müdürünün teklifi üzerine valinin onayı ile müdür başyardımcısı ve müdür yardımcısı görevlendirilir.”

Bu maddedeki en önemli husus “inha” kelimesidir.

“inha” kelimesinin ne anlama geldiğini bilmeyen büyük bir çoğunluk “görevlendirilen müdürlerin müdür yardımcılarını seçeceklerini” düşünüyorlar! İşin aslı öyle değildir. Okul müdürlerinin takdir yetkisi yoktur.  Burada okul müdürleri sadece “memur” konumundadır. Kendilerine söylenen isimlere ait resmi yazıyı yazmakla görevlidirler. Yani görevlendirilen müdür arkadaşlarımız yetkisizdir. Ancak en büyük tepkiyi onlar göreceklerdir. Görevden alınan bütün müdür yardımcıları onlara husumet besleyecektir. Bu aşamada okullardaki eğitim barışı iyice bozulacaktır.

Okullardaki norm kadro sistemi kaşla göz arasında yenilendi. Müdür Başyardımcılıkları büyük oranda kaldırıldı. Bu yüzden Müdür Başyardımcıları zaten öğretmen olacaklardır.

Her iş bir plan dâhilinde yürütülüyor. İşin özü bu iş sindire sindire yapılıyor. Önce en azdan başlandı. Herkes kanıksamaya başladı olayı… Önce Milli Eğitim Müdürleri, müdür yardımcıları, şube müdürleri, okul müdürleri, okul müdür yardımcıları, müdür başyardımcıları…

Peki, sıra kime geldi?

Siz benden daha iyi biliyorsunuz!

Sıra öğretmenlere geliyor. Öğretmenlere rotasyon kapıda… En geç yaza kadar öğretmenlerin büyük oranda görev yeri değişecek. O zaman herkes işin mağduru olacak ama iş işten geçmiş olacak!