BAHRİ BABA

BAHRİ BABA

Bahri Bahadır, benim yüksek okuldan arkadaşım… Okulda veya askerde çok sayıda arkadaşınız olur. Ancak bazılarını hiç hatırlamazsınız… Hatırladıklarınız, sizde iz bırakanlardır. Yıllar insanın şeklini şamalını değiştirir. Ama yıllar önce sizin beyninize düşen iz asla değişmez. Çok sayıda arkadaşım gibi Bahri Bahadır’da benim beynime iz bırakanlardandır. Ben onu hep “Ressam Bahri” olarak hatırlarım.

Neden “Ressam Bahri?”

1976-77 yılıydı. Hatay Eğitim Enstitüsü’nde öğrenciydik. Okulun bir kantini vardı. Bu kantinin arka duvarına Bahri Bahadır kocaman bir yağlıboya resim yapmıştı. At sırtında bir yiğit. İhtişamlı bir görüntüydü. Gerçi Bahri bu işi yalnız yapmamıştı ama işin başında o vardı. Ve ben yıllardır o tabloyu beynimde taşırım. Tıpkı Bahri Bahadır’ı taşıdığım gibi.

Biz Bahri Bahadır ile o yıldan sonra hiç görüştük mü, inanın hatırlamıyorum! Ben yıllarca Adana dışında görev yaptım. O hep Adana’daydı. Her fırsatta birbirimize selam yolladık, telefon ettik, ama bir araya gelemedik. İş yoğunluğundan mıdır, ihmalden mi, nedendir bilmiyorum. Bir araya gelip, enine boyuna sohbet edemedik. Ancak onun bazı çalışmalarından her zaman haberim oldu. Özellikle kız çocuklarının okula gelmesi konusunda verdiği mücadele takdire şayandı.

Bahri Bahadır, hep Adana’nın varoş denilen yerlerinde görev yaptı. Bu yerler doğu ve güneydoğudan göç alan yerlerdi. “GÖÇ” ülkemizin aslında kanayan bir yarasıdır. Yoksulluğun, çaresizliğin, korkunun, özentinin, arayışın, cehaletin  (daha birçok gerekçeyi sayabilirsiniz) sonucu olarak kucağımızda bir yığın sorun olarak bulduğumuz bir olgudur. Göç ile ilgili binlerce hikâye, şiir, roman, film, hatta dizi film bile yapılabilir. İşte bu hikâyelerin en önemli trajedilerinden birisi “kız çocuklarının” okula gönderilmeyişidir. Ve bunun için binlerce gerekçe vardır.

Ben Güneydoğu’da bir ilimizde görev yaptım. Akranlarına göre yaşı biraz büyümüş kızların okula gönderilmediklerine çok şahit oldum. Onları okula almak için ne kadar mücadele ettiğimizi bir biz biliriz bir de Allah! Bu sadece Doğu ve Güneydoğu’nun sorunu değildir. Anadolu’nun her yerinde aynı sorunu görürsünüz. Özellikle kırsalda…

Ben Adana’nın en kırsal ilçelerinden birinde büyüdüm. Benim çocukluğumun geçtiği ilçe merkezi belki de Adana’nın en şanslı yerlerinden birisiydi. Okuma yazma oranı yüksekti. Yüksek tahsil yapmış kızlarımız vardı. Ancak köylerimiz için aynı söylemek mümkün değildi. Bu benim içimi hem kanatırdı. O zamanlarda tek çözüm olarak “Kız Öğrenci Yurtlarının” ilçe merkezine yapılmasının uygun olacağını düşünürdüm. Ancak bunu ne yapacak imkanım vardı ne da yaptırım gücüm…

Yanılmıyorsam 2004 yılıydı. İlçemize adı gibi kendisi de çok çalışkan olan Eyyup Çalışır adında bir kaymakam atandı. Atandığının ikinci haftasında bana bir soru sordu:

“Ahmet Hocam, sen benim yerimde kaymakam olsan, bu ilçeye kaymakam olarak ne yapmak istersin?”

Ben hiç düşünmeden ona:

“Kız Öğrenci Yurdu” yaparım demiştim.

O da o işi yaptı. Ancak yapmadan önce bu fikri İlçe Milli Eğitim müdür ve şube müdürlerinin katıldığı bir toplantıda dile getirmiş… O toplantı ile ilgili konuşmaları duyduğumda hep içim kanamıştır. Zira tek karşı çıkan yine bir köy çocuğu olmuştu. Gerekçesi “Köylüler kızlarını yatılı okula yollamazlar!”  Neticede onun köyünden bir bayan doktor çıktı ve bizim ilçemize bir Kız Öğrenci Yurdu yaptırdı. Bu Bayan Doktor’un adı Türkan Cengiz’di. Ben onun o davranışını hep saygı ile hatırlarım.

Peki, diyeceksiniz ki, “karşı çıkan ne oldu?”

İşte kaderin cilvesi bu… O kişi ilerleyen yıllarda İlçe Milli Eğitim Müdürü oldu!

Bahri Baba, bulunduğu kenar mahallede çok mücadele etti. Kız öğrenciler okula gitsin diye… Yüzlerce kızı okula kavuşturdu. Elbette bunu yalnız başına yapmadı. Öğretmen arkadaşlarından büyük destek aldı. Ev ev dolaştı. İnsanları ikna etmek için bütün maharetini kullandı. Hatta o kadar ileri gitti ki camilere gidip hutbe okudu. Vaaz verdi. İnsanları nerede bulduysa orada konuştu. Ama bir şeyi başardı. Hiç okula gitmeyen yüzlerce kızı okullu yaptı.

Sonuç ne oldu?

Bahri Baba okul müdürlüğü görevinden alındı!

Şu çelişkiye bakar mısınız?

Biri çıkıyor kızlara yurt yapılmasın, onların okula gitmelerine karşı çıkıyor. Sonunda bir ilçede Milli Eğitimin en başına Müdür oluyor, diğeri kızları okula kazandırıyor ve müdürlükten oluyor!

Bu hikâyeyi daha fazla yazmanın bir anlamı var mı? Mağdur Müdürlerde kim bilir ne hikâyeler vardır.

Bahri Bahadır’a “Bahri Baba” lakabını ben koymadım. Ona o lakabı okula kazandırdığı kızlar koymuş…

Boş ver Bahri Baba, Bekri Mustafaların imam olduğu yerlerde Bahri Babalara müezzinlik zül olur. Ama ben yine de senin Sayın Cumhurbaşkanına yazmış olduğun mektubunu sayfama alıyorum.

Sevgi ile kal!

“CUMHURBAŞKANI SAYIN RECEP TAYYİP ERDOĞANA AÇIK MEKTUP

Sayın Cumhurbaşkanım, 24 Kasım Öğretmenler günü dolayısıyla Cumhurbaşkanlığı köşkünde 81 ilden gelen öğretmenlere verdiğiniz resepsiyonda yaptığınız konuşmada. Yanılmıyorsam, Doğudaki yakılan yıkılan okullarda yeteri kadar eğitim verilebilseydi bu tür olaylar olmayabilirdi anlamında sözler söylediniz.

Sayın Cumhurbaşkanım, 2004-2009 yıllarında doğudan göç ederek Adananın güneyine yerleşmiş Dağlıoğlu-Gülbahçesi mahallesinde bulunan eski adı Orgeneral Bedrettin Demirel İlkokulunda beş yıl müdürlük yaptım. 10 Ekim 2014 yılında harabe, kapısı yok, yazı tahtası yok, pencerelerde cam yok, bahçe duvarı yıkık, mekanik ve elektronik hiçbir alet yok, wc lerden koridorlara akan pis sular. Demek istiyorum ki okul demeye bin şahit ister. Yine Devletin polisinin, Askerinin, Yerel yönetimlerin giremediği, Öğretmenlerin çekinerek geldiği, devletine küsmüş insan topluluğunun yaşadığı bir mahalle, tüm olumsuzluklarla adı çıkmış bir mahalle. Her gün sokaklarda lastik yakmalar, belediye otobüslerini tahrip etmeler, cesaret edip olayları yatıştırmaya gelen polis ve askerleri taşlayan öğrenci ve sivil gençler. Demek istiyorum ki tüm olumsuzlukların yaşandığı bir mahalle ve okul devraldım.
Sayın Cumhurbaşkanım, 3 ( Üç ) yılda aldığım riskle, kullandığım bilgi, deneyim ve hayata geçirdiğim projelerimle, cefakâr, vefakâr öğretmenlerimle tatil yapmadan, eşlerimizi ve çocuklarımızı ihmal ederek gece gündüz, hafta sonları da dâhil inanılmaz bir çalışmayla sizin ima etmeye çalıştığınız eğitimi vererek, mahalle halkıyla bütünleşerek, devletine kırgın, küs olan mahalle halkını devletiyle barıştırarak, öğrencisiyle, genciyle, velisiyle okuluna, polisine, askerine sahip çıkan bir duruma getirdim. Okula gönderilmeyen kız ve erkek çocuklarımızı okullu yaptım. Yaptıklarımın hepsini basınla paylaştım, İyi bir eğitimle Türkiye de örnek bir okul meydana getirdim. Karşılığında sayısız ödüller aldım.

Sayın Cumhurbaşkanım, Olumsuzlukların yaşandığı bir mahalle ve okul teslim alıyorum, kısa zamanda Türkiye de örnek bir mahalle ve okul yapıyorum, zatıalinizin Adana’ya okul açılışı için geldiğinde de dönemin Valisi tarafından Adananın en başarılı okul müdürü olarak tanıtılıyorum. Sonra 2009 yılında ödüllendirilerek Adananın kuzeyinde Öğretmen Ayfer Doğruol İlkokuluna yine müdür olarak atanıyorum. Atandığım bu okulumu da öğretmenlerimle el ele vererek Adana da saygın bir okul durumuna getiriyorum. Buraya kadar hepsi güzel... Peki, bu başarılarımın hepsi dosyada mevcutken, basın ve milli eğitim arşivlerinde ciltlenmiş halde dururken. 2014 yılında çıkarılan bir kanunla, Bilgi ve belgelerim incelenmeden, yaptığım çalışmalarım dikkate alınmadan gıyabımda 64.32 puan verilerek eğitim adına yapacağım çalışmalar engellenmiştir. Önüm kesilmiştir. Kazanılmış hakkım gasp edilmiştir, sınavla geldiğim okul müdürlüğüm elimden alınmıştır.

Sayın Cumhurbaşkanım, “Doğudaki yakılan yıkılan okullarda yeteri kadar eğitim verilebilseydi bu tür olaylar olmayabilirdi?” sözlerinizle benim yaptıklarımın karşılığında müdürlük görevimin elimden alınması çelişmiyor mu?

İşte maalesef başarılı bir okul müdürünün hazin sonu bu...

Saygılarımla
Bahri BAHADIR “