BENDEN SÖYLEMESİ

BENDEN SÖYLEMESİ!

Bu akşam (25.11.2014) Türk Eğitim Sen’in Adana Öğretmen Evinde düzenlemiş olduğu Öğretmenler Günü etkinliğine katıldım. Katılım çok yüksekti. Adana Öğretmen Evi tarihi bir gün yaşadı. Bizler de uzun süredir göremediğimiz dostlarımızı görme bahtiyarlığına eriştik. Bana “bu geceyi bir cümle ile tarif et” derlerse, “muhteşemdi” derim.

Sadeydi. Ama samimiydi.

Açılış konuşmasını Kamil Köse yaptı. Konuşması heyecanlıydı. Biraz da Milli Eğitimde yapılan kıyımlara meydan okur gibiydi. Adeta “zulmünüzden korkmuyoruz, biz varız ve var olmaya devam edeceğiz!” dedi.

Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Hüseyin Sözlü bir konuşma yaptı. Yaptığı konuşma ile gelişmelere vakıf olduğunu vurguladı. Eşinin de öğretmen olması avantajını iyi değerlendirdi. Öğretmenlerin yüreğine su serpen etkili bir konuşma yaptı. Öğretmenlerle iyi kaynaştı. Adeta “ben zaten sizden birisiyim, dertlerinizi de, sevinçlerinizi de iyi biliyorum,”dedi. Kelimelerini seçe seçe konuştu. Konuşmaları mutlaka basına yansıyacaktır. Çünkü sadece oradaki topluluğa değil, Türk kamuoyuna önemli mesajlar gönderdi.

Bence Adana’da yiğitçe bir çıkış var. Adana yakında Türkiye’deki gelişmelere ışık tutacak bir yapıda. Şunu net olarak görüyorum; nasıl ki Adana Atatürk’e milli mücadelenin ilk hissiyatını vermişse, o hissiyat farklı bir şekilde tezahür ediyor gibi…

Kısacası her şey güzeldi. Yadırganacak bir durum yoktu. Bana göre gece resmi bir kutlamadan uzak, daha samimi, biz bize havasındaydı. Galiba biraz da birlikteliğe susamışlık vardı. Gönüllere su serpen şarkılar, türküler geceye renk kattı. “Çırpınırdın Karadeniz” gecenin en etkin şarkısıydı. Hep bir ağızdan söylendi.

Galiba biz milli duygulara hasret kalmışız. İçimde umut çiçekleri açtı.

Açıkçası şer, hayra dönüşüyor!

Programın sonlarına doğru insanlar yavaş yavaş ayrılmaya başladı. Bazı arkadaşlardan ayrılmak zor olsa da bize de yol göründü.

Geceye yalnız gitmiştim. Hava da yağmurluydu. Araba ile öğretmen evi arasında ıslanmamak için biraz acele etmiştim. Kapıdan girdiğimde Türk Eğitim Sen Bir Nolu şuba Başkanı Sayın Selahattin Dolgun ve ekibi tam kıta bizi bağırlarına bastılar. Ben bu gençlerin samimiyetini hep gıpta ile takip ediyorum. Bu gece de benden tam puan aldılar. Son zamanlarda iki nolu şubeden Volkan Çiçek’te dikkatimi çekiyor. Aktif davranışını beğeniyorum.

Telaşla Öğretmen Evi’ne girip, girer girmez de çok sayıda arkadaşlarımla muhatap olduğumdan, kapının hemen girişindeki resim sergisi ile ilgilenememiştim. İkinci kattaki Bestekâr Zekayi Gökkaya Hocamın açtığı standa az biraz durdum ama resim sergisine hiç bakmadım bile. Ancak çıkarken usulden olsun diye uğradım. İlk baktığım resim hemen dikkatimi çekti. Çok farklı geldi bana. İkinci, üçüncü derken resimlere iyice odaklandım. Resimler bana, “yıllardır aradığın benim, nereye gidiyorsun?”der gibiydi. İğne ile kuyu kazılmış, ipler desene, desenler resme dönüşmüştü. Orada ilk gördüğüm kişiye:

“Bunları kim yapmış?”dedim.

“Bir öğretmen arkadaşımız!” cevabını aldım.

Yapılan tabloların hepsi birbirinden güzeldi. Büyük bir emek harcanmıştı.

“Kim yapmış bunları, onu bana gösterin!”dedim.

Bir bayanı işaret ettiler. Ona yaklaştım:

“Bakar mısınız, bu resimleri siz mi yaptınız?”dedim.

“Evet, ben yaptım. Kendi kültürümüzü yaşatmak için! İçimden gelerek, kendim yaptım!”

Ona tebrik ve takdirlerimi ifade edecek kelimeleri bulmakta zorlandım. Muhteşemdi. Belki o kelime bile yetersiz kalırdı.

Öğretmenimle kısa bir sohbet etme imkânı bulduk. Aslında kendisi İngilizce öğretmeniymiş. Türk el sanatları ruhuna işlemiş. İngilizce öğretmenliğini bir kenara bırakmış, özellikle kırsal kesimde yetişen genç kızlarımızın çeyiz diye işledikleri kanaviçe işlerine ayrı bir anlam vermiş ve muhteşem eserler meydana getirmiş.

Aslında ben yıllardır bu işin hayalini kurarım. Ama nasıl yapılacağını bilmem. Halk Eğitim Müdürlüğünde çalıştığım yıllarda, kızlarımızın yaptıkları el işlerini nasıl ederiz de değerlendiririz, düşüncesine hep kafa yormuşumdur. Çocukluğumda ablalarımız hep bu işleri yaparlardı. Halılar, kilimler, havlular, kanaviçeler bizim kültürümüzün temel taşlarıdır. Biz bunları zamanın şartlarına göre geliştirip neden asra damgamızı vurmayız ki? Bir ara televizyonda bir kaşık ustasının yaptığı ağaç kaşıkları Avrupa ülkelerinde pazarladığını dinlediğimde, “İşte bu ya, işte bu!”demiştim. Bu gece de aynı şeyleri düşündüm! O tabloları bir anda en lüks villaların salonlarında düşündüm. İyi bir tanıtım, güzel bir organizasyon Anadolu’nun kalkınmasını sağlar!

Mine Boğa Öğretmenimi kutluyorum. Bize, bize ait duyguları hatırlattı.

Ben hep iddia ediyorum zaten, Türk Milletinin ruhunun derinliklerinde çok sağlam değerler vardır. O yok olurken yeniden patlar.

Herkes şunu bir kenara yazsın; Anadolu kendisine dönüyor. Artık kimse buna engel olamayacaktır.

Yapay görüntülerin sonu gelmiştir. Millet kendi özüne dönüyor!

Benden söylemesi!