AHLÂK MI, AHLAK (ARMUT) MU?

AHLÂK MI, AHLAK (ARMUT) MU?

Dün akşam (27.11.2014) Koza TV’de canlı olarak yayınlanan PARENTEZ programına Adana’da faaliyet gösteren Eğitim Çalışanlarına ait dört sendikanın temsilcileri katıldı. Programı izledim. Gayet seviyeliydi. Her sendika kendisi açısından değerlendirmeler yaptı.

Düşüncelerin farklı olması, bakış açılarına göre aynı sorunu farklı kelimelerle izah etmek gayet doğaldır. Ancak dikkatimi çeken bir konu oldu. Eğitim İş, Eğitim Sen ve Türk Eğitim Sen temsilcileri sorunları dile getirip çözüm yollarını önerirken her ne hikmetse Eğitim Bir Sen’i temsilen katılan değerli kardeşimiz hep kaçamak güreşmeyi tercih etti. İnanın bir ara Eğitim Bir Sen temsilcisini işveren olarak düşündüm. Kendisini de tanırım. Kişiliği hakkında da asla laf etmem. Ama şunu söylemek zorundayım; sevgili kardeşim yoksa biz mi yanlış biliyoruz, siz Eğitim Çalışanlarının hakkını savunma iddiası ile kurulan bir sendikanın temsilcisi değil misiniz?

Olmadı Sayın Eğitim Bir Sen temsilcisi, gerçekten olmadı! 28 Şubat 1997 yılına takıldınız kaldınız, orada 28 Şubatı savunan bir Allah’ın kulu yoktu. Evet, 28 Şubat 1997 kararları Türk tarihine bir kara leke olarak geçecek, hatta geçti bile…

Biz, 28 Şubatı çok iyi biliyoruz! Öyle lafla falan da değil, bizzat mağduruyuz! Ancak çok merak ettim. Şimdiki uygulamaların 28 Şubattan ne farkı var? Biz o zaman da mağdur olduk, şimdi de mağduruz!

Siz de çok iyi bilirsiniz ki, bozuk bir saat bile her gün iki defa doğruyu gösterir. İhtilal döneminde Öğretmenler Günü kutlamalarına başlanması öğretmenler için bir kazanımdır. Bari artık öğretmenler bir günde olsa hatırlanır oldu. Konuyu başka mecraya çekme telaşınızı gerçekten anlamadım! Öğretmen Evleri ihtilalın bir eseridir. Ne diyorsunuz, Öğretmen Evleri’ni de kapatalım mı?

Sekiz bine yakın okul müdürü keyfi uygulamalar neticesinde görevlerinden alınmış, binlerce okul müdür yardımcısı, onun bilmem kaç katı öğretmen gelecek kaygısı yaşıyor, ataması yapılmayan öğretmenlerin feryadı arşı tutmuşken ve sendikacı arkadaşlarınız bunların sayılarla mağduriyetlerini dile getirirken, size mahkeme kararlarını gösterirken, siz bütün gerçeklere gözlerinizi kapatıyorsunuz! Siz hâlâ 28 Şubat hikâyeleri ile meşgulsünüz! Anlamadım, valla anlamadım! Siz kimi temsil ediyorsunuz?

Valla kardeş seni severim… Ama topu bu kadar taca atma telaşını bir türlü anlayamadım!  Olmadı başkan, valla olmadı! Binlerce öğretmeni hayal kırıklığına uğrattınız! Hissiyatımıza tercüman olamadınız. Sendika başkanlığı veya bütün makamlar geçicidir. Ancak hafızlarda bırakılacak izler hep kalıcı olacaktır. Dün gece, en azından benim beynimde hiç de iyi iz bırakmadınız!

Eğitim İş, Eğitim Sen ve Türk Eğitim Sen temsilcileri programı ve izleyicileri ciddiye almışlar; temsil ettikleri kitleyi mahcup etmemek için kılık kıyafetlerinden tutun da ellerindeki belgelere kadar iyi hazırlanıp, bir intizam içerisinde temsil kabiliyetlerini ortaya koymuşlar. Belgelerle konuştular. Bu davranışlarından dolayı kendilerini kutlarım.

Ancak Sayın Eğitim Bir Sen temsilcisi, siz her halinizle perişandınız! Sanki uykudan yeni uyanmış, alelacele programa katılmış bir görüntünüz vardı. Hiç hazırlıklı değildiniz!

 Kardeş kusura bakma, size birilerinin “kral çıplak” demesi lazım… Bari o çocuk ben olayım. Biliyorum, şimdi bana kızacaksınız, olsun! Bizler her zaman doğruyu söylemeyi tercih edenlerdeniz. Doğrularımızın mağduru olmayı seviyoruz.  O doğruları yanlış zamanda söylemek belki insanın başına iş açar ama doğru her zaman doğrudur.

Alın size bir doğru daha; güneş insanların gözlerini alır ama asla balçıkla sıvanmaz! Ahmet’in mağduriyetini gidermek için Mehmet’i mağdur etmek ne adaletle, ne vicdanla, ne de ahlakla izah edilir. Birilerini müdür yapmak için müdürlerin yenmesi, İmam Hatip Okullarının mağduriyetini gidermek için Öğretmen Liselerini mağdur edilmesi sizce ne kadar adildir?

Programın son bölümünde hele sahayı tamamen terk ettiniz. Başka bir alana kaydınız! Millet futbol oynarken siz basket oynamayı tercih ettiniz! Siz “ahlâk sempozyumunu” anlatırken eminim ki izleyenler yaşananlar ışığında “ahlâk” anlayışlarını gözden geçirmişlerdir. En azında ben eğitim camiasının yaşamış olduğu olaylar ışığında Türk İslam ahlâkını gözden geçirdim. Yılların birikimi ile “ahlâk” kelimesini yerli yerine oturtamadım. Sonunda, “ahlak” kelimesinin mutlaka başka bir anlamı vardır diye Türk Dil Kurumunun Türkçe Sözlüğüne baktım. Yanılmamışım! Meğer ahlakın bir anlamı da “bir çeşit armut” demekmiş. Meğer eğitim camiası sadece ayvayı değil, ahlakı (armut) yiyormuş da bizim haberimiz yokmuş…

Türk Eğitim Sen’in genç başkanı size bir teklifte bulundu. Hamle akıllıcaydı. Çok kıvrak bir manevra ile anında diğer sendikaların da desteğini aldı. Bizler takipteyiz… Bakalım eğitim çalışanların haklarını ne kadar savunuyorsunuz?

Her şeye rağmen size teşekkür ederim. Minnettarım!  Benim bir kelimeyi daha öğrenmeme yardımcı oldunuz. Bundan sonra ahlâktan bahsedenlerin, ahlakına daha çok dikkat edeceğim.

“Ahlak” bizim bildiğimiz ahlâk mı, yoksa o ahlak (armut) mu?

Zira son zamanlarda ahlâk dışı olaylara çok şahit olduk da…

AHMET KAYTANCI

SINAV MI DEDİNİZ!

SINAV MI DEDİNİZ!

Bütün Okul Müdürlerinin Müdürlük hayatı alavere dalavere ile sıfırlandıktan sonra boşalan müdürlüklere müdür ataması yapılmak için “sözlü sınav” icat edildi.  Dünya âlem bilir ki adam kayırmacılığına en iyi uydurulacak sınav yöntemi “sözlü sınav” uygulamasıdır. Belge yok, kayıt yok… Vicdanınla baş başsın! Vicdanın da hesabını nasıl olsa bu dünyada soran yok. “Bilene bilmedi, bilmeyene bildi” dediğinde yasal olarak kimse sana hesap soramaz. Sonra, o sorunun cevabını senin bilmen de gerekmiyor. Her şey vicdanla sınırlıdır.

Vicdan dedim de aklıma geldi.

Öğretmenlik mesleğine ilk başladığım yıldı. Anadolu’da bir kasabaya atanmıştım. Bir gün okuldan çıktım. Elimde çantam, tam dükkânların önünden geçiyordum. Bir vatandaş koşarak yanıma geldi.

“Hoca hoca, bana bak bana” dedi.

Ben de baktım!

“Bu dünya var ya bu dünya, vicdanı cüzdana koyanların dünyasıdır,” dedi ve vatandaş geldiği gibi gitti.

Bakkal dükkânının önünde dikilip duran adamlara sordum:

“Bu adam kim ya?”

Adamlar:

“Aldırma hocam! O köyün delisi! Ancak kimseye zararı dokunmaz!”dediler.

“Deli mi, velî mi?” dedim ama kimse benim ne söylemek istediğimi anlamadı. Ben de ısrarcı olmadım. Ben, bir “deliden” vicdanın cüzdana konulduğunu öğrenmiştim. İşte o zamandan beri nerede bir vicdansızlık görürsem arkasında bir cüzdan işi olduğunu düşünürüm. Deneyimlerimin çoğunda da buna şahit olmuşumdur.

Bir zamanlar bir okulda müdürdüm. Yakından uzaktan benimle ilgisi olmayan bir genç beni şikâyet etmişti. Hep düşündüm durdum. Bu genç beni niye şikâyet eder ki? Sonra o beni bilmez, ben onu bilmem ki, bu da neyin nesidir?

Konu sonra anlaşıldı. Varlığımdan rahatsız olan birisi bu işi yaptırmış olacak ki, o genci hem işe aldı. Hem de ev sahibi yaptı. Öyle tesadüftür ki o soruşturmaya muhakkik olarak görevlendirilen kişi, benim ifademi bile almadan görev yerimin değiştirilmesini istedi. Onun isteği doğrultusunda görev yerim değişti. Tabi bu kendisi için çok kötü sonuçlar doğurdu. Muhakkiklik görevi üzerinden alındı. Bende görevime iade edildim. Ama asıl önemli olan, ben daha sonra kendi isteğimle o okuldan ayrıldım. Ne tesadüf ki, benim okuldaki görevime son verilmesini isteyen muhakkik bey o okula müdür oldu!

Şimdi gel de buradan yak! Yorum sizlere ait... Ben bir şey demiyorum!

Okul müdürlerinin müdürlük görevinin sona erdirilmesini sağlayan bazı kişilerin daha sonra müdür olmak için sınava girdiklerine şahit olduk. İnsan ister istemez düşünmeden edemiyor: acaba kendilerine yer açmak için mi asıl müdürleri yetersiz buldular? Onlara puan vermeyerek görevini sürdürmesine engel oldular?

Olamaz mı? Olurda olmaz da… Zira bu vicdanla cüzdan işidir! Hani yıllar önce benim “deli mi, velî mi” olduğuna karar veremediğim biri bana demişti ya, işte öyle bir şey…

Ne diyordum nereye geldim.

Sınavı diyordum. Sözlü sınavı…

Yeniden veye ilk defa müdür olmak isteyen öğretmenler sözlü sınava alındı. Bu sınava ben de müracaat ettim. Adana Öğretmen Evinde sınav yerine gittim. Sınav puan sıralamasına göre yapılıyordu. Ben ilk gün gittim. Yani puanı yüksek olan gruptaydım. Sınava gelenlerin çoğu da benim yakından tanıdığım arkadaşlarımdı.

Benden önce birkaç arkadaş sınava girdi. Onlara sorulan soruları ve verdikleri cevapları sordum. Ve sonunda sınava “girmeyeceğimi” söyledim. Bütün arkadaşlarım beni kararımdan vazgeçirmek için uğraştılar. Ben ısrarla “girmem” dedim.  Neticede ben sınava girmedim. Ancak sınavdan çıkan çok sayıda arkadaşımla konuştum. Büyük bir çoğunluğu sınavdan “başarı” ile çıktıklarını düşünüyordu. Çünkü onlar sadece kendilerine sorulan sorular ile verdikleri cevaplar sonuca ulaşacaklarını değerlendiriyorlardı.

Adana eğitim camiasının tanıdığı bir müdür arkadaşım var. Kendisinden müsaade almadığım için ismini yazmıyorum. O arkadaşım beni sınava girmem konusunda ikna etmeye çalıştı. Ben sürekli “bu sınav sadece yasak savma, dağ fare doğurur. Buradan çıkacak sonuç şimdiden belli” dedim.

Arkadaşım sınava girdi. Sınavdan çıkınca ona sordum:

“Sınav nasıl geçti?”

“Valla kardeş üç soru sordular. Üçünü de bildim!”

“Sorular neydi?”

Arkadaşımız soruları ve cevaplarını söyledi. Yanımızda bu işin uzmanları vardı. Arkadaşımızın verdiği cevapları onlar da değerlendirdi. Sınav bayağı başarılı geçmişti. Arkadaşımız da sınavı kesin kazandım düşüncesindeydi. O zaman ona ben:

“Hocam, çok başarılı bir sınav geçirmişsin! Kazanmaman mümkün değil. Ancak ben düşüncemi söyleyeyim mi?”

“Söyle Ahmet Hocam!”dedi.

“Zoruna gitmesin ama alacağın not 40 (kırk)” dedim.

İşi de biraz şakaya getirdim. Bütün arkadaşlar gülüştük.

Sınavın sonuçları açıklandı. İlk o arkadaşın sonucuna baktım. Aldığı puan kırk altıydı.

Ne demiştiniz?

Sözlü sınav mı?

Pardon! Yoksa vicdan ile cüzdan meselesi mi?

Ha bu arada çok sayıda müdürün müdürlük görevinin uzatılmasını sakınca görerek düşük puan veren bazıları da sınava girdi.

Ne mi oldu?

Sözlü sınavı kazandılar!

Ancak geçmişe dönük puan yoksunu oldukları için kenar bir okula müdür olurlar! Ama sorun değil. Mutlaka iyi bir yere gelirler. Ama herkesin bir hesabı vardır. Allah’ın da bir hesabı vardır.

Bekleyip göreceğiz. Siz hiç merak etmeyiniz, Allah bana ömür verirse ben onları da yazarım. Ben yazmasam da bir yazan olacaktır.

Sahi siz bu sınava sınav mı dediniz!

GÖRELİM MEVLA NEYLER...

GÖRELİM MEVLA NEYLER

Şehrin ana caddelerinden birinde yürüyordum. Karşıdan gelen bayanın gülümseyerek bana doğru yaklaştığını fark ettim. Sanki yakın bir akrabasını görmüş gibiydi. Önce kim olduğunu çıkartamadım.

Gelip elime sarıldı:

“Hocam nasılsınız?”

Sesi ile birlikte onu hatırladım.

“Teşekkür ederim öğretmenim, siz nasılsınız?”

“Valla ben iyi değilim. Gece gündüz beddua ediyorum!”

“Neden?”

“Görevden aldılar ya!”

Öğretmenim, bir okulda müdürdü. O da benim gibi müdürlükten azledilenlerden… Toplantılarda görürdüm onu… Hep resmi giyimliydi. Bu defa o da benim gibi spor giyinmişti. Ondan dolayı tanımamıştım.

“İyi ol! Beddua da etme!”dedim.

 “Nasıl etmeyim müdürüm, bu yapılan haksızlık ama!”

“Biliyorum haksızlık! Ama sen yine de beddua etme! Olanları Rabbim görüyor.”

27 yıllık bir öğretmen. Hem de bayan! Evinden çok uzak bir okula öğretmen olarak nakledilmiş.

“Şimdi ne yapıyorsun, yeni görevine başladın mı?”dedim.

“Yıllık izinlerimi kullanıyorum! Ama er geç gidip başlayacağım. Çok uzakta bir okul, nasıl gider gelirim, bilmiyorum!”

Üzülmedim desem yalan olur. Üzüldüm!

Ayaküstü biraz konuştuk. Konuştukça rahatladığını hissettim.

Ayrılırken:

“Hocam, siz bizim meslek büyüğümüzsünüz, abimizsiniz, gölgenizi bizim üzerimizden eksik etmeyiniz! Bizim sizlere çok ihtiyacımız var!”dedi.

Bazı sözler insanın hançeresine saplanıyor. İnsan düşünmeden edemiyor. Hayat insana öyle şeyler öğretiyor ki, donup kalıyorsunuz!

Size ihtiyacı olanlar ve sizden kurtulmak isteyenler…

Sen öyle büyüksün ki Ya Rabbi, şu kısacık zamanda ne kadar çok şey öğrettin bize… Hem de öğrenmenin en etkilisi olan yaşa ki göresin metoduyla…

Tarih kitaplarında hep Brütüs’ü okurduk.

Brütüsleri tanıdık mı?

Tanıdık!

Atalar;“Dost başa, düşman ayağa bakar. Düşte gör!” dememiş mi?

Demiş!

Ayağımız kayınca “sabunu ben koymuştum” diye sevinenleri görmedik mi?

Gördük!

“Kedinin asaleti fareyi görene kadardır!” sözü gerçek oldu mu?

Oldu!

“Dost, kara günde belli olur,”demezler mi?

Derler! Gerçek dostları tanıdık mı?

Hem de ne kadar çok muş! Bizi en çok da mutlu eden bu oldu zaten…

Kısa bir sürede bu kadar tecrübeyi servet ödesek edinemezdik… Kâr hanemize epeyce büyük bir sermaye kattık. Meğer ne değişik karakterde insanlar varmış… Hepsi bir romanın parçaları gibi… Bize yazacak çok malzeme çıktı! Notlarımız epeyce kabardı!

Şimdi sıra, “son gülen iyi gülende…”

Görelim Mevla neyler, neylerse güzel eyler!

Öğretmenim, çok üzüntülüydü. İnsanların kendisine suçlu gibi bakması onu bayağı sarsmıştı.

Aslında haksız da değil. Bizde devlete aşırı bir güven vardır. Devlet, bir devlet memurunu bir yerden başka bir yere yollamışsa mutlaka “vardır bir sebebi”… “Kim bilir neler yapmıştır? Suçu olmasa durup dururken insanın elinden müdürlük alınır mı?”

Geçenlerde iyi tanıdığımı sandığım birinin de internette buna yakın bir yazısını okumuştum.

Sahi, görevden alınan müdürlerin ne suçu vardı?

Daha önceleri iş telaşı ile bir araya gelemediğimiz arkadaşlarla şimdi daha sık görüşüyoruz. Onlarla daha çok bir okul müdürü gibi değil de bir yazar gibi görüşmeyi tercih ediyorum. Onları dinliyorum. Tavırlarına, yönetim anlayışlarına, duruşlarına ve çözüm üretme başarılarına bakıyorum.  Yıllardır idarecilik yapmış birisi olarak; ben olsaydım bu insanların büyük bir çoğunluğunu görevden almazdım. Hangi dünya görüşüne sahip olursam olayım, iyi yetişmiş insanların birikimlerinde mutlaka yararlanmayı tercih ederdim.

Peki, neden alındılar?

Şundan herkes emin olsun ki bu arkadaşlar görevlerini yapamadıklarından görevden alınmadılar! Zira çoğuna son denetim raporlarını sordum. Düşük raporu olanına denk gelmedim. Belki bu yazıyı okuyan okuyucuların bir kısmı “denetim raporu” tabirini bilmeyebilirler. Açıklamakta fayda var.

Kısa bir süre öncesine kadar okulları her yıl ilköğretim müfettişleri denetlerdi. Okulların öğrenci ve öğretmen sayısına göre bu denetimler günlerce sürerdi.  Denetim sonucunda müfettişler okulda yapılan çalışmaları içeren bir rapor hazırlarlardı. Her öğretmen ve idareciye yüz üzerinden puanlar verirlerdi.

Bu raporlardan hem Milli Eğitim Müdürleri hem de öğretmenler bilgi sahibi olurlardı. Okullarda tespit edilen bir eksiklik varsa rapor edilir ve eksiklerin giderilmesi istenirdi. O doğrultuda da okullar eksiklerini giderirdi.

Bana ait son üç yıllık denetim raporlarını inceledim. Bunlar “100, 96 ve 97) yani son üç yılda aldığım en düşük not 96 (doksan altı). Bu üç denetimi de hep farklı farklı müfettişler yapmışlar. Denetimin ikisini yedi, birini de sekiz müfettiş yapmış… Bu sekiz müfettiş okulumuzu üç gün denetlemiş… İşin en enteresan tarafı görevden alınmadan aylar önce de ilçe Milli Eğitim Müdürlüğü’nün teklifi ile kaymakamlık makamı bir de ”Başarı Belgesi” verdi. Sonuçta okul müdürlüğü görevinden alındım ve evime 20 gidiş 20 geliş 40 km uzaklıkta bir okula öğretmen olarak verildim.

Şimdi gelin de siz bu işin içerisinden çıkın çıkabilirseniz!

Aslında perşembenin gelişi çarşambadan belliydi. Ancak, “devlete olan güvenden” hiç kimse bu işin buraya geleceğini hesaplamadı. Gideceği yeri de şu anda kime hesap edemiyor.

Bana sorarsanız “Milli Eğitim’in” politikası tamamen değişiyor.  Eskiye ait hafızalar siliniyor. İlk değişim “Andımızın” kaldırılması ile başladı aslında… Sonra sicil yönetmeliği değişti. Müfettişlerin statüsü değişti. Denetim kaldırıldı. Milli Eğitim Müdürleri, müdür yardımcıları “uzman” adı altında pasif hale getirildi. Bölgesini ve okullarını tanıyan Milli Eğitim Şube Müdürleri rotasyona tabi tutuldu. Bir kanunla Okul Müdürlerinin “Müdürlük” görevleri asli görev olmaktan çıkartıldı. Artık müdürleri görevlerinden almak çok kolaydı.

Mesela benim ilçe Milli Eğitim Müdürüm 16 Nisan 2014 tarihinde,  şube müdürlerim Haziran sonu ve Temmuz’un başında göreve başlamışlar. “Başlamışlar” diyorum, çünkü o tarihte ben de yıllık iznime ayrıldım.  İzinden döndükten kısa bir süre sonra da görevden alındım.

Bu hesaba göre bu yöneticilerin hiç birisi ile altı ay çalışmadım. Sicil yönetmeliği ve İlköğretim Müfettişlerinin denetim statüleri değişmemiş olsaydı bu yöneticilerin hiç birisi benim hakkımda “takdir” yetkisi kullanamazdı.

Galiba insan ucu kendisine gelene kadar tehlikenin farkına varamıyor.

Aslında iş bundan sonra daha da içinden çıkılmaz olacaktır.

Nasıl mı?

Şu anda hiçbir okula “müdür” atanmıyor. Atananların tamamı “Görevlendirme ile müdürlüğe vekâleten bakıyorlar.” Müdür değiller. İdare istediği an görevine son verir. Hiçbir hak iddia edemezler! Dava bile açamazlar! Görevden alındıkları takdirde dava açsalar da kazanamazlar. Yani artık “okul müdürlüğü” tarih oldu!

Sırada “Müdür Yardımcıları” var.

Yakında müdür yardımcılarının %70’i görevlerinden alınacaklar. Yerlerine “eğitim kurumu müdürünün inhası ve il millî eğitim müdürünün teklifi üzerine valinin onayı ile müdür başyardımcısı ve müdür yardımcısı görevlendirilir.”

Bu maddedeki en önemli husus “inha” kelimesidir.

“inha” kelimesinin ne anlama geldiğini bilmeyen büyük bir çoğunluk “görevlendirilen müdürlerin müdür yardımcılarını seçeceklerini” düşünüyorlar! İşin aslı öyle değildir. Okul müdürlerinin takdir yetkisi yoktur.  Burada okul müdürleri sadece “memur” konumundadır. Kendilerine söylenen isimlere ait resmi yazıyı yazmakla görevlidirler. Yani görevlendirilen müdür arkadaşlarımız yetkisizdir. Ancak en büyük tepkiyi onlar göreceklerdir. Görevden alınan bütün müdür yardımcıları onlara husumet besleyecektir. Bu aşamada okullardaki eğitim barışı iyice bozulacaktır.

Okullardaki norm kadro sistemi kaşla göz arasında yenilendi. Müdür Başyardımcılıkları büyük oranda kaldırıldı. Bu yüzden Müdür Başyardımcıları zaten öğretmen olacaklardır.

Her iş bir plan dâhilinde yürütülüyor. İşin özü bu iş sindire sindire yapılıyor. Önce en azdan başlandı. Herkes kanıksamaya başladı olayı… Önce Milli Eğitim Müdürleri, müdür yardımcıları, şube müdürleri, okul müdürleri, okul müdür yardımcıları, müdür başyardımcıları…

Peki, sıra kime geldi?

Siz benden daha iyi biliyorsunuz!

Sıra öğretmenlere geliyor. Öğretmenlere rotasyon kapıda… En geç yaza kadar öğretmenlerin büyük oranda görev yeri değişecek. O zaman herkes işin mağduru olacak ama iş işten geçmiş olacak!

BAHRİ BABA

BAHRİ BABA

Bahri Bahadır, benim yüksek okuldan arkadaşım… Okulda veya askerde çok sayıda arkadaşınız olur. Ancak bazılarını hiç hatırlamazsınız… Hatırladıklarınız, sizde iz bırakanlardır. Yıllar insanın şeklini şamalını değiştirir. Ama yıllar önce sizin beyninize düşen iz asla değişmez. Çok sayıda arkadaşım gibi Bahri Bahadır’da benim beynime iz bırakanlardandır. Ben onu hep “Ressam Bahri” olarak hatırlarım.

Neden “Ressam Bahri?”

1976-77 yılıydı. Hatay Eğitim Enstitüsü’nde öğrenciydik. Okulun bir kantini vardı. Bu kantinin arka duvarına Bahri Bahadır kocaman bir yağlıboya resim yapmıştı. At sırtında bir yiğit. İhtişamlı bir görüntüydü. Gerçi Bahri bu işi yalnız yapmamıştı ama işin başında o vardı. Ve ben yıllardır o tabloyu beynimde taşırım. Tıpkı Bahri Bahadır’ı taşıdığım gibi.

Biz Bahri Bahadır ile o yıldan sonra hiç görüştük mü, inanın hatırlamıyorum! Ben yıllarca Adana dışında görev yaptım. O hep Adana’daydı. Her fırsatta birbirimize selam yolladık, telefon ettik, ama bir araya gelemedik. İş yoğunluğundan mıdır, ihmalden mi, nedendir bilmiyorum. Bir araya gelip, enine boyuna sohbet edemedik. Ancak onun bazı çalışmalarından her zaman haberim oldu. Özellikle kız çocuklarının okula gelmesi konusunda verdiği mücadele takdire şayandı.

Bahri Bahadır, hep Adana’nın varoş denilen yerlerinde görev yaptı. Bu yerler doğu ve güneydoğudan göç alan yerlerdi. “GÖÇ” ülkemizin aslında kanayan bir yarasıdır. Yoksulluğun, çaresizliğin, korkunun, özentinin, arayışın, cehaletin  (daha birçok gerekçeyi sayabilirsiniz) sonucu olarak kucağımızda bir yığın sorun olarak bulduğumuz bir olgudur. Göç ile ilgili binlerce hikâye, şiir, roman, film, hatta dizi film bile yapılabilir. İşte bu hikâyelerin en önemli trajedilerinden birisi “kız çocuklarının” okula gönderilmeyişidir. Ve bunun için binlerce gerekçe vardır.

Ben Güneydoğu’da bir ilimizde görev yaptım. Akranlarına göre yaşı biraz büyümüş kızların okula gönderilmediklerine çok şahit oldum. Onları okula almak için ne kadar mücadele ettiğimizi bir biz biliriz bir de Allah! Bu sadece Doğu ve Güneydoğu’nun sorunu değildir. Anadolu’nun her yerinde aynı sorunu görürsünüz. Özellikle kırsalda…

Ben Adana’nın en kırsal ilçelerinden birinde büyüdüm. Benim çocukluğumun geçtiği ilçe merkezi belki de Adana’nın en şanslı yerlerinden birisiydi. Okuma yazma oranı yüksekti. Yüksek tahsil yapmış kızlarımız vardı. Ancak köylerimiz için aynı söylemek mümkün değildi. Bu benim içimi hem kanatırdı. O zamanlarda tek çözüm olarak “Kız Öğrenci Yurtlarının” ilçe merkezine yapılmasının uygun olacağını düşünürdüm. Ancak bunu ne yapacak imkanım vardı ne da yaptırım gücüm…

Yanılmıyorsam 2004 yılıydı. İlçemize adı gibi kendisi de çok çalışkan olan Eyyup Çalışır adında bir kaymakam atandı. Atandığının ikinci haftasında bana bir soru sordu:

“Ahmet Hocam, sen benim yerimde kaymakam olsan, bu ilçeye kaymakam olarak ne yapmak istersin?”

Ben hiç düşünmeden ona:

“Kız Öğrenci Yurdu” yaparım demiştim.

O da o işi yaptı. Ancak yapmadan önce bu fikri İlçe Milli Eğitim müdür ve şube müdürlerinin katıldığı bir toplantıda dile getirmiş… O toplantı ile ilgili konuşmaları duyduğumda hep içim kanamıştır. Zira tek karşı çıkan yine bir köy çocuğu olmuştu. Gerekçesi “Köylüler kızlarını yatılı okula yollamazlar!”  Neticede onun köyünden bir bayan doktor çıktı ve bizim ilçemize bir Kız Öğrenci Yurdu yaptırdı. Bu Bayan Doktor’un adı Türkan Cengiz’di. Ben onun o davranışını hep saygı ile hatırlarım.

Peki, diyeceksiniz ki, “karşı çıkan ne oldu?”

İşte kaderin cilvesi bu… O kişi ilerleyen yıllarda İlçe Milli Eğitim Müdürü oldu!

Bahri Baba, bulunduğu kenar mahallede çok mücadele etti. Kız öğrenciler okula gitsin diye… Yüzlerce kızı okula kavuşturdu. Elbette bunu yalnız başına yapmadı. Öğretmen arkadaşlarından büyük destek aldı. Ev ev dolaştı. İnsanları ikna etmek için bütün maharetini kullandı. Hatta o kadar ileri gitti ki camilere gidip hutbe okudu. Vaaz verdi. İnsanları nerede bulduysa orada konuştu. Ama bir şeyi başardı. Hiç okula gitmeyen yüzlerce kızı okullu yaptı.

Sonuç ne oldu?

Bahri Baba okul müdürlüğü görevinden alındı!

Şu çelişkiye bakar mısınız?

Biri çıkıyor kızlara yurt yapılmasın, onların okula gitmelerine karşı çıkıyor. Sonunda bir ilçede Milli Eğitimin en başına Müdür oluyor, diğeri kızları okula kazandırıyor ve müdürlükten oluyor!

Bu hikâyeyi daha fazla yazmanın bir anlamı var mı? Mağdur Müdürlerde kim bilir ne hikâyeler vardır.

Bahri Bahadır’a “Bahri Baba” lakabını ben koymadım. Ona o lakabı okula kazandırdığı kızlar koymuş…

Boş ver Bahri Baba, Bekri Mustafaların imam olduğu yerlerde Bahri Babalara müezzinlik zül olur. Ama ben yine de senin Sayın Cumhurbaşkanına yazmış olduğun mektubunu sayfama alıyorum.

Sevgi ile kal!

“CUMHURBAŞKANI SAYIN RECEP TAYYİP ERDOĞANA AÇIK MEKTUP

Sayın Cumhurbaşkanım, 24 Kasım Öğretmenler günü dolayısıyla Cumhurbaşkanlığı köşkünde 81 ilden gelen öğretmenlere verdiğiniz resepsiyonda yaptığınız konuşmada. Yanılmıyorsam, Doğudaki yakılan yıkılan okullarda yeteri kadar eğitim verilebilseydi bu tür olaylar olmayabilirdi anlamında sözler söylediniz.

Sayın Cumhurbaşkanım, 2004-2009 yıllarında doğudan göç ederek Adananın güneyine yerleşmiş Dağlıoğlu-Gülbahçesi mahallesinde bulunan eski adı Orgeneral Bedrettin Demirel İlkokulunda beş yıl müdürlük yaptım. 10 Ekim 2014 yılında harabe, kapısı yok, yazı tahtası yok, pencerelerde cam yok, bahçe duvarı yıkık, mekanik ve elektronik hiçbir alet yok, wc lerden koridorlara akan pis sular. Demek istiyorum ki okul demeye bin şahit ister. Yine Devletin polisinin, Askerinin, Yerel yönetimlerin giremediği, Öğretmenlerin çekinerek geldiği, devletine küsmüş insan topluluğunun yaşadığı bir mahalle, tüm olumsuzluklarla adı çıkmış bir mahalle. Her gün sokaklarda lastik yakmalar, belediye otobüslerini tahrip etmeler, cesaret edip olayları yatıştırmaya gelen polis ve askerleri taşlayan öğrenci ve sivil gençler. Demek istiyorum ki tüm olumsuzlukların yaşandığı bir mahalle ve okul devraldım.
Sayın Cumhurbaşkanım, 3 ( Üç ) yılda aldığım riskle, kullandığım bilgi, deneyim ve hayata geçirdiğim projelerimle, cefakâr, vefakâr öğretmenlerimle tatil yapmadan, eşlerimizi ve çocuklarımızı ihmal ederek gece gündüz, hafta sonları da dâhil inanılmaz bir çalışmayla sizin ima etmeye çalıştığınız eğitimi vererek, mahalle halkıyla bütünleşerek, devletine kırgın, küs olan mahalle halkını devletiyle barıştırarak, öğrencisiyle, genciyle, velisiyle okuluna, polisine, askerine sahip çıkan bir duruma getirdim. Okula gönderilmeyen kız ve erkek çocuklarımızı okullu yaptım. Yaptıklarımın hepsini basınla paylaştım, İyi bir eğitimle Türkiye de örnek bir okul meydana getirdim. Karşılığında sayısız ödüller aldım.

Sayın Cumhurbaşkanım, Olumsuzlukların yaşandığı bir mahalle ve okul teslim alıyorum, kısa zamanda Türkiye de örnek bir mahalle ve okul yapıyorum, zatıalinizin Adana’ya okul açılışı için geldiğinde de dönemin Valisi tarafından Adananın en başarılı okul müdürü olarak tanıtılıyorum. Sonra 2009 yılında ödüllendirilerek Adananın kuzeyinde Öğretmen Ayfer Doğruol İlkokuluna yine müdür olarak atanıyorum. Atandığım bu okulumu da öğretmenlerimle el ele vererek Adana da saygın bir okul durumuna getiriyorum. Buraya kadar hepsi güzel... Peki, bu başarılarımın hepsi dosyada mevcutken, basın ve milli eğitim arşivlerinde ciltlenmiş halde dururken. 2014 yılında çıkarılan bir kanunla, Bilgi ve belgelerim incelenmeden, yaptığım çalışmalarım dikkate alınmadan gıyabımda 64.32 puan verilerek eğitim adına yapacağım çalışmalar engellenmiştir. Önüm kesilmiştir. Kazanılmış hakkım gasp edilmiştir, sınavla geldiğim okul müdürlüğüm elimden alınmıştır.

Sayın Cumhurbaşkanım, “Doğudaki yakılan yıkılan okullarda yeteri kadar eğitim verilebilseydi bu tür olaylar olmayabilirdi?” sözlerinizle benim yaptıklarımın karşılığında müdürlük görevimin elimden alınması çelişmiyor mu?

İşte maalesef başarılı bir okul müdürünün hazin sonu bu...

Saygılarımla
Bahri BAHADIR “

KİRPİ MÜDÜR TEYZE

KİRPİ MÜDÜR TEYZE

                Onu birkaç defa görmüştüm. İlk dikkatimi çeken kırmızıya boyanmış kısa saçlarıydı. Arada bir çalıştığım okula gelirdi ama pek o kadar samimi olmamıştık. Bir iki defa konuşmuşluğumuz olmuştu. Zira okuluma geliş sebebi çocuğunun bizim okulda öğrenci olmasıydı. Her veli gibi arada bir uğrardı. Ama onunla hiç oturup sohbet etmemiştik.

 Bana göre en büyük özelliği kısa kesilmiş kırmızı saçları ve üzerine giydiği kırmızı kıyafetleriydi. Saçları öyle böyle değil, tamdan asker tıraşıydı. Biraz da dik dik olunca yaşları en fazla dört beş olan çocukların ona “Kirpi Müdür Teyze” demeleri de gayet normaldi. Ben olsaydım belki de “kırmızı başlı kız” derdim.

Okul Müdürlerinin müdürlük görevi bazı ayak oyunları ile sona erince, onunla yolumuz miting meydanlarında kesişti. O da binlerce okul müdürü gibi görevinden azledilmişti.

Mağdurdu!

Kısa kesilmiş kırmızı saçları ve üzerine giydiği kırmızı kıyafetleri ile kısa zamanda mitinglerin aranılan siması oldu. Gazetelerde, internet sayfalarında hep onu görmeye başladık. Bir bakmışsınız miting meydanında, bir bakmışsınız okulunda, bir de bakmışsınız sendikada… Herkesi arar, herkesle konuşur, herkese danışır ve herkese bir kardeş gibi yaklaşır… Bütün gelişmelerden haberdar olur ve bütün gelişmeleri bizlere bildirmeye çalışır.

İnternette yayınladığı fotoğraflardan dolayı okulunu merak etmeye başladım. Görevden alınan müdür arkadaşların bir kısmının okulunu görmüştüm. Yaptıklarına şahit olmuştum. O yüzden de “bu müdürleri neden görevden alırlar?”diye kendi kendime sual eder dururdum. Acaba “Kirpi Müdür Teyze’nin” okulu nasıldı?

Değerli kardeşim, Mağdur Müdür Müştabey Çelik ile birlikte “Kirpi Müdür Teyze” Deniz Cerit Hocamın Adana Seyhan’da bulunan Akdeniz Anaokulu’na ziyarete gittik. Yolu yolağı bilmediğimizden bulmamız biraz zor oldu.

Okulun dış kapısından içeri girdiğinizde farklı bir dünya ile karşılaşıyorsunuz. Daha kapıdan ilk adımınızı attığınız andan itibaren el emeğini, göz nurunu görüyorsunuz. Akdeniz Anaokulu sanki çöl ortasında açılan bir çiçek gibiydi. Deniz Hocamızın gençliğini düşündüğümde ilk aklıma gelen: Acaba bu okula ne zaman geldi?

 Bizi, okulun kapısında karşıladı. Çok candandı. Sanki aileden biri gibi... Sıcakkanlı, güler yüzlü, cıvıl cıvıl bir insan… Sanki o okuldan hiç gitmeyecek gibi itina ile her şey ile ilgileniyor. Bizi, kendi odasına almadan önce okulunu gezdirdi.

Şimdi okulu ben nasıl anlatayım ki; her şey yerli yerinde, ışıl ışıl, Ana Okulu çocuklarının seveceği her türlü güzellikler okulun her yerinde hissediliyor. Dolaştığınız her yerde düzen ve intizamı görmeniz mümkün… Yemekhanesi, oyun salonları, lavaboları pırıl pırıl… Merdivenleri bile rengârenk ışıklarla süslenmiş…

Deniz Hanım bizi öğretmenleri ile birlikte oyun oynayan çocukların oyun alanlarına götürdü. Çocuklara Deniz Hanımı sordum:

“Çocuklar, bu öğretmeninizin adı ne?”

Hep bir ağızdan bağırdılar:

“Kirpi Müdür Teyze, Kirpi Müdür Teyze!”

Evet, bütün çocuklar onu,” Kirpi Müdür Teyze!”olarak seviyor.

Odasına geçtik. Bize kahvelerimizi söyledi. Ona ilk sorduğum soru şu oldu:

“Kaç puan verdiler, Deniz Hocam?”

“Elli Sekiz Müdürüm!”

“Sıkma canını, benimki daha düşük!”

“Bu okulda kaç yıldır çalışıyorsun?”

“Bu okulun kurucu müdürüyüm!”

“İlk defa bu okulda mı müdürlüğe başladınız?”

“Yok, müdürüm! Ben başka bir okulda müdürdüm!”

“Eee niye geldin, bu yeni açılmış bir okula?”

“O okulda çok emek etmiştim. Okul çok güzel olmuştu. Bu okul yeni açılacaktı. İl müdürümüz burayı düzene koymam için kurucu müdür olarak gönderdi. Sonra da burada kaldım!”dedi.

Bu arada kahvelerimiz geldi. Müştabey Hocamla Deniz Hanım derin sohbete daldılar. Onlar sohbet ederlerken ben dinledim. Dinlerken de bir taraftan odada bulunan eşyalara baktım. Bu arada kahvelerimizi yudumlarken sordum:

“Size puan veren yetkililer okulunuzu ziyaret ettiler mi?”

“Evet, ettiler!”

“Ne zaman?”

“Puan vermeden az önce!”

“Onlara da böyle kahve ikram ettiniz mi?”

“Ettim, müdürüm!”

“Bize ikram ettiğiniz fincanlarla mı ettiniz?”

“Evet, müdürüm. Aynı fincanlardı!”

Fincanda ve fincan tabağında Atatürk’ün imzası vardı. Dikkatimi çekmişti. Devam ettim.

“Duvardaki saat yine bu saat miydi?”

“Evet, müdürüm!”

Duvardaki saat Ay Yıldızdı.

“Koltuğun arkasındaki bu Atatürk’te var mıydı?”

“Vardı müdürüm!”

“Deniz Hanım, ellerinize sağlık, kahve güzel olmuş!”

“Sağ ol müdürüm!”

“Galiba kırmızı beyazı çok seviyorsunuz?”

“Evet, müdürüm! Okulun bütün demir parmaklıklarını kendi ellerimizle kırmızı beyaza boyadık!”

“Ellerinize sağlık Müdürüm! Dışarıda kırmızı beyaz demir parmaklıklar, duvarda Ay Yıldızlı duvar saati, arkanızda kocaman bir Atatürk fotoğrafı, köşede kupalar, ortasında bir Atatürk heykeli, sağınız solunuz başarı belgeleri, kupalar, okulun temizliğinin tescillenmiş işareti Beyaz Bayrak vs. vs. vs… Sonuç, elli sekiz puan!”

 Hadi hayırlı olsun!”

Bizler müsaade isteyip ayrılırken, Deniz Hanım bir yandan bizi yolcu ediyordu. Bir yandan çalışanları yönlendiriyor. Bir yandan okulu düzene koyuyor.

Kısacası; aklı fikri, bedeni ruhu ve bütün varlığı okulu ile bütünleşmiş gibiydi.

Oradan ayrılırken çok belli etmemeye çalıştım ama üzüldüm.

Bu insanların heveslerini neden kırarlar ki?

Bir de bunun adına “ne yapalım, kanun öyle gerektiriyor” demeleri yok mu? İşte en çok da insanı o incitiyor!

Bir gün, bir yetkili Deniz öğretmenimi aramış, Ana Okullarının yönetimi ile ilgili bir soru sormuş… Deniz Hanım kendisini arayan yetkiliye:

“Sayın Müdürüm, ben elli sekiz puan alan bir müdürüm. Belki size eksik bilgi veririm, siz daha yüksek puan alan bir müdür arkadaşımıza sorsanız daha iyi olur…”

Son zamanlarda Milli Eğitim camiasına öyle kırgınlıklar ekildi ki, düzeltebilene aşk olsun!

Deniz Müdürüm, siz gönüllerin müdürüsünüz! Bunu bütün samimiyetimle söylüyorum. Bunu bir ben değil. Senin çocukların, öğretmenlerin, velilerin ve çalışanların söylüyorlar. Onların sana yaklaşımları bir müdüre yapılan riyakârlık değildi. Gözlerindeki ışık sizi çoktan benimsemişti. Gerisi hikâye… Hayat işte böyledir. Dünya bile dümdüz değildir. Dağı, ovası, deresi tepesi vardır. Her yerde kadir kıymet bilmeyen, fırsatçılığı marifet sayan insanlar olabilir. Bunlar sizi üzmesin! Hata insanlar içindir. Ne hatalara takıl kal, ne de yüreğine hüzün sal…

İçiniz kan ağlasa da, sizi başı dik gördüm. Bu tür olaylar insana hayat tecrübesi olarak kâr hanesine yazılır. Siz kârdasınız, zararda olanlar düşünsün! Sanmayınız ki sizi üzenler şimdi mutlular… Şundan emin ol ki, kul hakkı yiyenlerin kulluğu çok sorgulanacaktır!

Sizi çocuklarınız çok seviyor. Anladınız mı, “Kirpi Müdür Teyze?”

İŞTE BU KADAR, VAR MI SÖZÜ OLAN!

İŞTE BU KADAR! VAR MI SÖZÜ OLAN?
İkinci derse girdiğimde bir ders önce onlara dağıttığım kitapların mutluluğu ile çocuklar bacaklarıma sarıldılar. Elime koluma sarılarak “teşekkür” ettiler. Elimden, yanaklarımdan öpenler oldu. Bir öğrenci eli ile sürekli bacaklarıma vuruyordu. Ona baktım. O da alttan yukarı bana bakarak bir şey söylemeye çalışıyordu. Diğer öğrencileri yerlerine oturttum. O çocuğun iki elinden tutarak ben de sandalyeye oturdum. Ona:
“Söyle bakalım arkadaş, ne söylemek istiyorsun?”
“Öğretmenim siz müdür müsünüz?”
“Hayırdır?”
“Ali Emmim sizin öğretmen müdür dedi!”
“Ali Emmin beni tanıyor muymuş?”
“Evet!”
“Demek ki az tanıyormuş. Ben öğretmenim!”
“Ama Ali Emmim yalan söylemez ki, o sana müdür dedi!”
“Eskiden müdürdüm, şimdi öğretmenim!”
“Ama öğretmenim, müdürden öğretmen olmaz ki!”
“Neden olmasın?”
“Olmaz öğretmenim!”
“Senin baban ne iş yapıyor?”
“Benim babam, usta!”
“Ne ustası?”
“Duvar ustası, sıva da yapar, boya da…”
“Ali Emmin ne yapar?”
“Ali Emmim mi?”
“Evet!”
“O amele!”
“Babanı amele, Ali Emmini usta yapalım mı?”
Çocuk kafasını bir sağa bir sola çevirdi. Hiç beklemediğim cevabını verdi:
“Sen kafayı mı yedin öğretmenim?”
Çocuğun kendinden emin konuşması yanaklarıma yarım bir tebessüm oturttu:
“Öyle olunca kafayı mı yemiş oluyorum?”
Çocuk biraz sert bir ifade ile:
“Tabi kafayı yemiş oluyorsun! Hiç ustadan amele olur mu?”
“Olmaz mı?
“Olmaz tabi! Babam ben daha doğmadan usta olmuş!”
“O zaman Ali Emmini usta yapalım mı?”
“O olur ama daha çok zaman var!”
“Neden?”
“Şimdi o duvar örerse o devrilir valla! Kim ona iş verir?”
“Vermez mi?”
“Vermez öğretmenim! Usta olmak kolay mı?”
“Zor mu?”
“Babam kaç senedir çalışıyor…”
“Peki, Ali Emmi’yin ördüğü duvar devrilirse o duvarı yeniden kim yapar?”
“Kim yapacak, yine babam yapar!”
“Eskisi gibi güzel olur mu?”
“Olur da öğretmenim, çok uğraştırır!”
“Sen baban duvar örerken gördün mü?”
“Ohoo, tabi gördüm. Ona yardım bile ediyorum!”
“Ama inşaat tehlikeli, çok yaklaşma…”
“Öyle değil öğretmenim!”
“Ya nasıl?”
“Ben babama yemek götürüyom!”
“Anladım!”


“Peki, sen hiç müdür gördün mü?”
“Gördüm tabi!”
“Nerede gördün?”
“Bu okulda da gördüm. Önceki okulda da…”
“Müdür ne iş yapar?”
“Müdür mü?”
“Evet, müdür!”
“Okulun bahçesini temizletir. Annemizle babamızla konuşur…”
“Başka?”
“Bize şeker verir!”
“Müdür size şeker mi verdi?”
“Evet öğretmenim. Ama buradaki müdür değil.”
“Hangi müdür verdi?”
“Önceki okulda!”
“Nerede verdi?”
“Odasında verdi öğretmenim. Hani öğretmenimiz odasına götürdü ya bizi. İşte o zaman bizi sevdi. Şeker de verdi.”
“Müdür başka ne iş yapar?”
“Başka mı? Şey öğretmenim. Matkapla duvar deler!”
“Müdür matkapla duvar mı deldi?”
“Evet öğretmenim. Hani tahtanın üzerine bayrak astı ya…”
“Eeee”
“İşte müdür oraya matkapla delik deldi!”
“Müdür o zaman usta mı?”
Çocuk hafif gülümsedi. Sanki “boş ver” der gibi basite alarak:
“Onda ne var öğretmenim, Ali Emmim de deler onu?”
“Yani müdür amele gibi…”
“Eh işte!”
“Peki, öğretmen ne iş yapar?”
“Öğretmen mi?”
“Evet!”
“Öğretmen bize okuma öğretir. Yazı yazdırır. Resim yaptırır. Bilmediklerimizi öğretir!”
“Sana son bir soru daha sorabilir miyim?”
“Sor öğretmenim!”
“Öğretmen mi daha çok ustaya benziyor, müdür mü?”
“Öğretmen usta gibi öğretmenim!”
“Peki, müdür ne olur?”
“O amele gibi!!! Ama öğretmenim, müdürler güzel giyinir! Biraz da yaşlı olurlar!”
“Peki, ben neye benziyorum?
“Müdür gibi öğretmenim!
“Yani amele..!”
“Yok, şey öğretmenim!”
Var mı sözü olan beyler? İşte bu kadar! 







BENDEN SÖYLEMESİ

BENDEN SÖYLEMESİ!

Bu akşam (25.11.2014) Türk Eğitim Sen’in Adana Öğretmen Evinde düzenlemiş olduğu Öğretmenler Günü etkinliğine katıldım. Katılım çok yüksekti. Adana Öğretmen Evi tarihi bir gün yaşadı. Bizler de uzun süredir göremediğimiz dostlarımızı görme bahtiyarlığına eriştik. Bana “bu geceyi bir cümle ile tarif et” derlerse, “muhteşemdi” derim.

Sadeydi. Ama samimiydi.

Açılış konuşmasını Kamil Köse yaptı. Konuşması heyecanlıydı. Biraz da Milli Eğitimde yapılan kıyımlara meydan okur gibiydi. Adeta “zulmünüzden korkmuyoruz, biz varız ve var olmaya devam edeceğiz!” dedi.

Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Hüseyin Sözlü bir konuşma yaptı. Yaptığı konuşma ile gelişmelere vakıf olduğunu vurguladı. Eşinin de öğretmen olması avantajını iyi değerlendirdi. Öğretmenlerin yüreğine su serpen etkili bir konuşma yaptı. Öğretmenlerle iyi kaynaştı. Adeta “ben zaten sizden birisiyim, dertlerinizi de, sevinçlerinizi de iyi biliyorum,”dedi. Kelimelerini seçe seçe konuştu. Konuşmaları mutlaka basına yansıyacaktır. Çünkü sadece oradaki topluluğa değil, Türk kamuoyuna önemli mesajlar gönderdi.

Bence Adana’da yiğitçe bir çıkış var. Adana yakında Türkiye’deki gelişmelere ışık tutacak bir yapıda. Şunu net olarak görüyorum; nasıl ki Adana Atatürk’e milli mücadelenin ilk hissiyatını vermişse, o hissiyat farklı bir şekilde tezahür ediyor gibi…

Kısacası her şey güzeldi. Yadırganacak bir durum yoktu. Bana göre gece resmi bir kutlamadan uzak, daha samimi, biz bize havasındaydı. Galiba biraz da birlikteliğe susamışlık vardı. Gönüllere su serpen şarkılar, türküler geceye renk kattı. “Çırpınırdın Karadeniz” gecenin en etkin şarkısıydı. Hep bir ağızdan söylendi.

Galiba biz milli duygulara hasret kalmışız. İçimde umut çiçekleri açtı.

Açıkçası şer, hayra dönüşüyor!

Programın sonlarına doğru insanlar yavaş yavaş ayrılmaya başladı. Bazı arkadaşlardan ayrılmak zor olsa da bize de yol göründü.

Geceye yalnız gitmiştim. Hava da yağmurluydu. Araba ile öğretmen evi arasında ıslanmamak için biraz acele etmiştim. Kapıdan girdiğimde Türk Eğitim Sen Bir Nolu şuba Başkanı Sayın Selahattin Dolgun ve ekibi tam kıta bizi bağırlarına bastılar. Ben bu gençlerin samimiyetini hep gıpta ile takip ediyorum. Bu gece de benden tam puan aldılar. Son zamanlarda iki nolu şubeden Volkan Çiçek’te dikkatimi çekiyor. Aktif davranışını beğeniyorum.

Telaşla Öğretmen Evi’ne girip, girer girmez de çok sayıda arkadaşlarımla muhatap olduğumdan, kapının hemen girişindeki resim sergisi ile ilgilenememiştim. İkinci kattaki Bestekâr Zekayi Gökkaya Hocamın açtığı standa az biraz durdum ama resim sergisine hiç bakmadım bile. Ancak çıkarken usulden olsun diye uğradım. İlk baktığım resim hemen dikkatimi çekti. Çok farklı geldi bana. İkinci, üçüncü derken resimlere iyice odaklandım. Resimler bana, “yıllardır aradığın benim, nereye gidiyorsun?”der gibiydi. İğne ile kuyu kazılmış, ipler desene, desenler resme dönüşmüştü. Orada ilk gördüğüm kişiye:

“Bunları kim yapmış?”dedim.

“Bir öğretmen arkadaşımız!” cevabını aldım.

Yapılan tabloların hepsi birbirinden güzeldi. Büyük bir emek harcanmıştı.

“Kim yapmış bunları, onu bana gösterin!”dedim.

Bir bayanı işaret ettiler. Ona yaklaştım:

“Bakar mısınız, bu resimleri siz mi yaptınız?”dedim.

“Evet, ben yaptım. Kendi kültürümüzü yaşatmak için! İçimden gelerek, kendim yaptım!”

Ona tebrik ve takdirlerimi ifade edecek kelimeleri bulmakta zorlandım. Muhteşemdi. Belki o kelime bile yetersiz kalırdı.

Öğretmenimle kısa bir sohbet etme imkânı bulduk. Aslında kendisi İngilizce öğretmeniymiş. Türk el sanatları ruhuna işlemiş. İngilizce öğretmenliğini bir kenara bırakmış, özellikle kırsal kesimde yetişen genç kızlarımızın çeyiz diye işledikleri kanaviçe işlerine ayrı bir anlam vermiş ve muhteşem eserler meydana getirmiş.

Aslında ben yıllardır bu işin hayalini kurarım. Ama nasıl yapılacağını bilmem. Halk Eğitim Müdürlüğünde çalıştığım yıllarda, kızlarımızın yaptıkları el işlerini nasıl ederiz de değerlendiririz, düşüncesine hep kafa yormuşumdur. Çocukluğumda ablalarımız hep bu işleri yaparlardı. Halılar, kilimler, havlular, kanaviçeler bizim kültürümüzün temel taşlarıdır. Biz bunları zamanın şartlarına göre geliştirip neden asra damgamızı vurmayız ki? Bir ara televizyonda bir kaşık ustasının yaptığı ağaç kaşıkları Avrupa ülkelerinde pazarladığını dinlediğimde, “İşte bu ya, işte bu!”demiştim. Bu gece de aynı şeyleri düşündüm! O tabloları bir anda en lüks villaların salonlarında düşündüm. İyi bir tanıtım, güzel bir organizasyon Anadolu’nun kalkınmasını sağlar!

Mine Boğa Öğretmenimi kutluyorum. Bize, bize ait duyguları hatırlattı.

Ben hep iddia ediyorum zaten, Türk Milletinin ruhunun derinliklerinde çok sağlam değerler vardır. O yok olurken yeniden patlar.

Herkes şunu bir kenara yazsın; Anadolu kendisine dönüyor. Artık kimse buna engel olamayacaktır.

Yapay görüntülerin sonu gelmiştir. Millet kendi özüne dönüyor!

Benden söylemesi!

“GÖK KUBBE BAŞIMIZA ÇÖKECEK!”

                O, yıllar önce memleketimdeki en yetkili kişiydi. Şimdi de bir vilayetin en yetkili kişilerinden birisidir. Uzun süredir onu ziyaret etmek istiyordum. Ama o ziyareti bu gün yapmayı düşünmüyordum. Gitmiş olduğum yer bir vilayetin en yetkililerinin bulunduğu binaydı. Arkadaşlarla binada işimizi bitirmiştik. Tam kapıdan çıkıyorduk ki bir dostla karşılaştık. Selam sabah, hal hatırdan sonra:

“Hayırdır, ne geziyorsun burada?”dedim.

“Valla hocam, … Abiyi ziyaret edeceğim,”dedim.

“Deme ya, sen onu nereden tanıyorsun?”diye sordum.

“Ya o benim abim kadar yakınım!”dedi.

“Valla, dedim. Şimdi görsek birbirimizi tanır mıyız bilmem ama uzun süredir ben de gidip bir görmek istiyordum. İnşallah bir gün bir ziyaretine ben de gideceğim. O benim memlekette… olarak görev yaptı. Çok kıymetli bir insandır!”dedim.

“Haydi, hocam, o zaman birlikte ziyaret edelim.”dedi.

“Şimdi habersiz, kalabalık olarak gitmemiz yakışık alır mı?”dedim.

“Olur olur. … Abi sever böyle sürprizleri, hadi gidelim!”dedi.

Hep beraber yetkili abinin makamına gittik. Gerçekten de “Abi bizi sıcak karşıladı. Ona kendimi ve memleketimi tanıttım. Çok mutlu oldu.

Oturduk. Artık genel tanıtım faslına sıra gelmişti. Bizi götüren arkadaşımız:

“Abi, bunlar görevden aldığınız müdür arkadaşlarımız!”dedi.

Yetkili makamdaki abimiz üzüntülü bir yüz ve ses tonu ile:

“Valla ben almadım. Billahi ben almadım! Bu iş nasıl oldu ben bir türlü anlamadım!”dedi.

Arkadaşımız:

“Abi, siz almadınız da peki, kim aldı.”dedi.

“Bizi baypas ettiler. Nasıl oldu anlamadım!”dedi. Gözlerini tavana dikti. “Valla bu gidişle gök kubbe başımıza çökecek. Bu kadar günahı gök kubbe de taşıyamaz. Görevden alınan okul müdürlerini duyunca çok üzülüyorum. Görevinde çok başarılı insanlar görevinden alındı. Bu kadar günahı bu gök kubbe taşıyamaz. Allah sonumuzu hayır getirsin!”dedi.

Başka söze gerek yoktu. Bizim de, ziyaret ettiğimiz Abimizin de vakti yoktu. Bir çay içiminden sonra ayrıldık.

Gerçekten kısa ve öz cümlelerle durumu özetledi. Okul müdürleri görevden alındı. Ama kimin kimi görevden aldığını kimse bilmiyor. Sorumlu çok ama sorumlunun “kim” olduğu belli değil. Okuldaki öğrenciden baştaki bakana kadar herkes topu başkasına atıyor. Yani kısacası gök kubbenin direkleri birileri tarafından kesildi. Ama kesen belli değil. Bu gidişle gerçekten değerli abimizin dediği gibi “Gök kubbe çökecek!” çünkü bu kadar günahı bu gök kubbe taşıyamaz. Gök kubbe çöktüğünde; belki bazı fareler kaçacak delik bulur ama bütün bir millet bu kubbenin altında kalacak!

Allah sonumuzu hayreylesin!

KASAPLARA SELAM OLSUN!

KASAPLARA SELAM OLSUN!

Yıllar önce bir kurban bayramıydı. Bayram namazından sonra kurbanlarımızı kesmeye başladık. Ben kurbanımı kesmiştim. Çok değer verdiğim bir arkadaşım da kendi kurbanını kendi keseceğini söylemişti. Evlerimiz de yakındı. Ben işimi bitirdikten sonra bakayım bakim arkadaşım ne yapıyor diye ona şöyle bir baktım. O da kurbanını kesmiş bir direğe asmıştı. Ancak kurbanı arka ayakları yerine ön ayaklarından asmıştı. Onu öyle görünce yanaklarıma bir muziplik oturdu. Hemen telefona sarıldım.

“Alo, kardeş hayırlı olsun!”

“Sağol abi.”

“Maşallah kurbanı kesmişsin abim!”

“Kestim abi.”

“Maşallah direğe asmışsında…”

“Astım abi.”

“Ancak ön ayaklarından asmışsın!”

“Hiç sorma abi, ayakları karıştırmışız.”

“Nasıl olacak?”

“Abi sıkıntı yok, deriyi çıkarttım.”

“Karnını nasıl edeceksin?”

“Valla abi eti bok etmezsek sorun değil!”

“Hadi kolay gelsin, dikkat et!”

Bir süre sonra arkadaşımla bayramlaşmak için bir araya geldik. Daha selam sabah vermeden, karşılıklı gülüşerek birbirimize sarıldık. Kulağıma sessizce:

“Abi sıkıntı yok, et temiz,”dedi.

Bahsettiğim arkadaşım şimdi Ankara’da çok önemli bir görevde bulunuyor. O, bazıları gibi önemli bir makama gelince dostlarını unutanlardan değil. Ben ihmal etsem bile o asla etmez ve her bayram mutlaka beni arar. Birbirimize sorduğumuz ilk soru:

“Bu yıl kurbanlar hangi ayaktan asılacak?”

Bu kurban bayramı arife günü gecenin geç saatlerinde ben ondan erken davrandım ve onu telefonla aradım:

“Alo, abim nerelerdesin?”

“Malatya’ya girmek üzereyim abi.”

“Araba mı kullanıyorsun?”

“Arabadayım abi.”

“O zaman hayırlı yolculuklar. Ben sana engel olmayım. Sonra görüşürüz.”

“Yok, abi, sıkıntı yok. Konuşabiliriz.”

“Şeyi soracaktım abim,”

“Kurbanı mı abi?”

“Evet abim. Bu yıl hangi bacaktan asacağız?”

“Abi hiç sorma, bu yıl ortalık karışık!”

“Hayırdır?”

“Abi hiç sorma, bu yıl danaya girdik! Ortak çok. Herkes bir bacaktan çekecek, herkes kasap olacak gibi görülüyor!”

Evet, gerçekten bu yıl ortalık çok karışık. Maşallah herkes bir bacaktan çekiştiriyor. Kurbanları kimin hangi bacaktan astığı belli değil. Yarın okul müdürü olmak için öğretmenler sözlü sınava alınacak. Adana Milli Eğitim Müdürlüğünden cep telefonuma bir mesaj geldi. Ben de yarın müdür olmak için mülakata davet edildim. Mülakata öğretmenler girecekler. Acaba ben neyim diye hizmet belgeme baktım. Hizmet Belgemde görev ünvanım Okul Müdürü diye yazıyor. Yani ben hâlâ okul müdürüyüm. İşin Türkçesi deniyor ki, “bu güne kadar yaptığın müdürlüğü düşürüyoruz ve seni yeniden müdür etmek için sözlü sınava alıyoruz.” Yani 20 yıllık bir kalp cerrahına diyorsunuz ki; bir iki hasta sizden memnun olmadı. Onları yeteri kadar memnun edememişsiniz. Sizi tekrar pratisyen hekim yapıyoruz. Tekrar cerrah olacaksanız “sözlü sınava” gireceksiniz! Sınavı da pratisyen hekimler yapacak!  Olur mu olur.  Bu uygulamayı her meslekte uygulayabilirsiniz. Ne olacak canım. Generalleri er, profesörleri okutman, mimarları tekniksiysen, müftüleri imam etmekte ne var. “Ol” dersiniz olur, biter.

                Peki, kardeş bu “sözlü sınavı” kim yapacak? Siz sınav yapacak arkadaşları “sözlü sınavdan” geçirdiniz mi? Orasını karıştırma, onları biz özel olarak seçtik. Onlar adamın gözüne bakar bakmaz “müdür” olup olamayacaklarını hemen anlarlar…

“Sözlü sınav” dedim de aklıma geldi. Tam da bu sözlü sınavların başlamasına iki gün kala Ankara Bölge İdare Mahkemesi şube müdürleri için yapılan “sözlü sınavı” iptal etti. “Sözlü sınavların” objektif kriterlere dayandırılamayacağı kanaatine vardı. Yani bu ne demek; “Sözlü Sınav” hukuki değildir. Kimler için? Şube müdürleri için! Şube müdürleri için hukuki olmayan “sözlü sınav” okul müdürleri için nasıl hukuki olacak? İki yanlışın bir doğru ettiğine henüz tarih şahit olmadı. Öyle görülüyor ki okul müdürleri için yapılacak olan sözlü sınavlar bir gün mahkemelerce geçersiz sayılacak.

Peki, Milli Eğitim Bakanlığı hukuki olmayan bir işlemi yapmakta neden ısrarcı oluyor? Onun da yorumunu okuyucuya bırakıyorum...

Sizlere ne anlatırsam anlatayım, benim aklım Kurban Bayramı kesilen danalarda kaldı. Acaba danayı hangi bacaklarından astılar? Ortak çok olunca ve herkes kasaplığa soyununca dananın çektiğini ancak dana bilir de… Gerçi bu kasapların çoğunluğu kolunu, bacağını, kafasını gözünü yaralar ama olsun, bir günün kasaplığı da kasaplıktır hani…

Bütün kasaplara selam olsun.  Ben bu kurban Bayramında acemi kasapların eline düşme niyetinde değilim. Hani kasaplar kasap olsa, tekbir getirip vicdanını Allah’a teslim edecek olsalar kelleyi vermek dert değil. Hiç değilse kurban oluruz. İşin içinde mundar gitmekte var. Onun için bana müsaade…