İŞTE BU KADAR, VAR MI SÖZÜ OLAN!

İŞTE BU KADAR! VAR MI SÖZÜ OLAN?
İkinci derse girdiğimde bir ders önce onlara dağıttığım kitapların mutluluğu ile çocuklar bacaklarıma sarıldılar. Elime koluma sarılarak “teşekkür” ettiler. Elimden, yanaklarımdan öpenler oldu. Bir öğrenci eli ile sürekli bacaklarıma vuruyordu. Ona baktım. O da alttan yukarı bana bakarak bir şey söylemeye çalışıyordu. Diğer öğrencileri yerlerine oturttum. O çocuğun iki elinden tutarak ben de sandalyeye oturdum. Ona:
“Söyle bakalım arkadaş, ne söylemek istiyorsun?”
“Öğretmenim siz müdür müsünüz?”
“Hayırdır?”
“Ali Emmim sizin öğretmen müdür dedi!”
“Ali Emmin beni tanıyor muymuş?”
“Evet!”
“Demek ki az tanıyormuş. Ben öğretmenim!”
“Ama Ali Emmim yalan söylemez ki, o sana müdür dedi!”
“Eskiden müdürdüm, şimdi öğretmenim!”
“Ama öğretmenim, müdürden öğretmen olmaz ki!”
“Neden olmasın?”
“Olmaz öğretmenim!”
“Senin baban ne iş yapıyor?”
“Benim babam, usta!”
“Ne ustası?”
“Duvar ustası, sıva da yapar, boya da…”
“Ali Emmin ne yapar?”
“Ali Emmim mi?”
“Evet!”
“O amele!”
“Babanı amele, Ali Emmini usta yapalım mı?”
Çocuk kafasını bir sağa bir sola çevirdi. Hiç beklemediğim cevabını verdi:
“Sen kafayı mı yedin öğretmenim?”
Çocuğun kendinden emin konuşması yanaklarıma yarım bir tebessüm oturttu:
“Öyle olunca kafayı mı yemiş oluyorum?”
Çocuk biraz sert bir ifade ile:
“Tabi kafayı yemiş oluyorsun! Hiç ustadan amele olur mu?”
“Olmaz mı?
“Olmaz tabi! Babam ben daha doğmadan usta olmuş!”
“O zaman Ali Emmini usta yapalım mı?”
“O olur ama daha çok zaman var!”
“Neden?”
“Şimdi o duvar örerse o devrilir valla! Kim ona iş verir?”
“Vermez mi?”
“Vermez öğretmenim! Usta olmak kolay mı?”
“Zor mu?”
“Babam kaç senedir çalışıyor…”
“Peki, Ali Emmi’yin ördüğü duvar devrilirse o duvarı yeniden kim yapar?”
“Kim yapacak, yine babam yapar!”
“Eskisi gibi güzel olur mu?”
“Olur da öğretmenim, çok uğraştırır!”
“Sen baban duvar örerken gördün mü?”
“Ohoo, tabi gördüm. Ona yardım bile ediyorum!”
“Ama inşaat tehlikeli, çok yaklaşma…”
“Öyle değil öğretmenim!”
“Ya nasıl?”
“Ben babama yemek götürüyom!”
“Anladım!”


“Peki, sen hiç müdür gördün mü?”
“Gördüm tabi!”
“Nerede gördün?”
“Bu okulda da gördüm. Önceki okulda da…”
“Müdür ne iş yapar?”
“Müdür mü?”
“Evet, müdür!”
“Okulun bahçesini temizletir. Annemizle babamızla konuşur…”
“Başka?”
“Bize şeker verir!”
“Müdür size şeker mi verdi?”
“Evet öğretmenim. Ama buradaki müdür değil.”
“Hangi müdür verdi?”
“Önceki okulda!”
“Nerede verdi?”
“Odasında verdi öğretmenim. Hani öğretmenimiz odasına götürdü ya bizi. İşte o zaman bizi sevdi. Şeker de verdi.”
“Müdür başka ne iş yapar?”
“Başka mı? Şey öğretmenim. Matkapla duvar deler!”
“Müdür matkapla duvar mı deldi?”
“Evet öğretmenim. Hani tahtanın üzerine bayrak astı ya…”
“Eeee”
“İşte müdür oraya matkapla delik deldi!”
“Müdür o zaman usta mı?”
Çocuk hafif gülümsedi. Sanki “boş ver” der gibi basite alarak:
“Onda ne var öğretmenim, Ali Emmim de deler onu?”
“Yani müdür amele gibi…”
“Eh işte!”
“Peki, öğretmen ne iş yapar?”
“Öğretmen mi?”
“Evet!”
“Öğretmen bize okuma öğretir. Yazı yazdırır. Resim yaptırır. Bilmediklerimizi öğretir!”
“Sana son bir soru daha sorabilir miyim?”
“Sor öğretmenim!”
“Öğretmen mi daha çok ustaya benziyor, müdür mü?”
“Öğretmen usta gibi öğretmenim!”
“Peki, müdür ne olur?”
“O amele gibi!!! Ama öğretmenim, müdürler güzel giyinir! Biraz da yaşlı olurlar!”
“Peki, ben neye benziyorum?
“Müdür gibi öğretmenim!
“Yani amele..!”
“Yok, şey öğretmenim!”
Var mı sözü olan beyler? İşte bu kadar!