ÖYLE BİR ÖZLEM Kİ

ÖYLE BİR ÖZLEM Kİ

Bir süre önce ziyarete gitmiştim o okula. Her yer düzenliydi. Müdürü ziyaret etmeden önce çay ocağına uğradım. Bana çay ikram ettiler. Çayı yudumlarken zil çaldı. Öğretmenler birer ikişer geldiler. Her gelene öncekiler beni tanıttılar. İsmimi duyan sıcak bir ilgi gösterdi. Adım benden önce gitmişti o okula…

Yazar olmak böyle bir şeydi. Adınız sizden önde gider çoğu zaman. Bilmedikleriniz sizi bilir. Tanır. Ya bir muhabbet besler, ya da döner arkasını gider. Çünkü yazdıklarınız birilerine hoş, birilerine de mayhoş gelir.

Bu okulda hiç arkasını dönüp giden olmadı. Demek ki “hoş” gelmişti buradakilere yazdıklarım…

Zil çaldı. Sohbet güzeldi ama ders her şeyden önemliydi. Kimse kimseyi uyarmadan herkes dersine koştu.

Bir okulun düzenini en çok öğretmenlerin davranışlarında görürsünüz. Öğretmenler müdüre, öğrenciler öğretmene göre davranırlar. Kimse kimseyi uyarmadan öğrenciler ve öğretmenler zamanında derse giriyorsa hiç korkmayınız. Düzen sağlanmıştır. Gerisi ardından gelir.

Genç bir kadro vardı gittiğim okulda… Gözlerinde ışıklar…

Öğretmenler derse girince müdürün odasına uğradım. Meslek büyüğüne saygılıydı. Ben daha kapıdan girer girmez ayağa kalktı. Kapıya kadar yanıma geldi. Kucaklaştık.

“Hoş geldin abi!”

Candan, samimi…

Odada 4-5 veli vardı. Beni onlara tanıttı. Onları da bana…

Usul biliyordu. Davranışları samimi ve centilmenceydi. İnsan ilişkileri oldukça kuvvetliydi. Okuluna ve davranışlarına hayran kaldım.

Okul müdürleri görevden alındığı gün ilk aklıma o gelmişti. Telefon ettiğimde üzgündü. Ben daha ona sormadan o bana durumumu sordu.

“Aldılar!”dedim.

“Ya seni?”

 “Abi, sizler gibi insanları aldıktan sonra biz kalsak ne yazar ki!”dedi. Onu da almışlardı!

Daha sonra bir araya geldik.

“Nasıl haber aldın?”dedim.

“Senden az önce bir arkadaş aramıştı abi, o söylemişti!”

“O zaman ne yapıyordun?”

“Yaz tatilinden faydalanarak bir süre önce okulda onarım başlatmıştım. O gün seramikler gelmişti. Arkadaşlarla birlikte seramikleri taşıyorduk. Telefonum çaldı. Bir arkadaşım arıyordu. Seramikleri bir koluma aldım. Telefonu açtım. Arkadaşım müdürlük görevinden alındığımı söyledi!”

“Seramikleri ne yaptın?”

“Ne yapayım abi, hepsini içeri taşıdık!”

“Yere çalmadın yani?”

“Yok, Abi!”

İşte size görevden alınan müdür… En kötü haberde bile okuluna sahip çıkıyor. Çünkü o görevin ne demek olduğunu biliyor.

O da diğer arkadaşlar gibi idari mahkemeye dava açtı. Mahkemeye gelen belgelerinden biri internette yayınlandı. Belgeyi görünce Milli Eğitim’in ne kadar büyük bir çıkmaz içerisinde olduğunu daha iyi anladım. Üzüntüm tavan yaptı. Adında Milli olan bir bakanlık kimlerin yönetimine geçmiş de bizim haberimiz yok. Bizi kimler yönetiyor böyle Allah aşkına?

Şimdi sizlere adına “belge” denen tutanağı yazıyorum.

“TUTANAK

MEHMET BEDİA KİRPİ İLKOKULU’na 01.08.2014 tarihleri arasında gidilerek,

1-Okulun bakımlı olmadığı,

2-Okulun her tarafında gezip resim çekmemize rağmen sorgulayanın bulunmadığı, bizi merak edenin olmadığı,

3-Kurumun ekipmanlarının talimatlar doğrultusunda takibinin yapılmadığı ve düzgün yerleştirilmediği görülmüş olup;

İş bu tutanak tarafımdan imza altına alınmıştır.

İmza

Adı soyadı

İlçe Şube Müdürü”

Kişinin adını yazmadım. Zira yeteri kadar rezil olmuş durumda… Yarasına bir tuz da ben basmak istemiyorum. Anam olsaydı “adı batasıca” derdi. Ama ben onu da söylemiyorum. Okula gittiklerine dair tutanakla birlikte bir de fotoğraf yayınlanmış. Yani tek gitmemiş okula. Ancak yanındaki arkadaşına bile tuttuğu tutanağı imzalattıramamış. Demek ki o bile günahına ortak olmak istememiş. Günahı başına… Çok derinlere dalmak istemiyorum. Durum çok vahim… Bir yandan da acıyorum. İnsan evlatlarına şerefli bir mazi bırakmalı… Çünkü bu işlerin reddi mirası da yoktur. Aradan seneler geçer, kimse hiçbir şeyi unutmaz. Üzüntülüyüm! Ancak düşüncelerimi söylemek zorundayım.

Aklıma bir Bekri Mustafa fıkrası geldi.

Bilirsiniz, Bekri Mustafa bir sarhoştur. Bütün fıkralarda onu “şarap” ile özdeşlerler. Şarap ve meyhane Bekri Mustafa’nın vazgeçilmezidir.

Yaşadığı yerde bir cenaze olur. Millet cenaze namazı kıldıracak bir imam bulamaz. Sonunda Bekri Mustafa’yı meyhanede bulurlar.

“Gel Mustafa, bu ölünün cenaze namazını kıldır!”derler.

Mustafa, her ne kadar “ben cenaze namazı kıldırmasını bilmem” dese de gönlüne bırakmazlar. Yaka paça musalla taşına, cenazenin başına götürüler. Çaresiz kalan Bekri Mustafa, cenaze namazını kıldırır. Namazdan sonra ölünün kulağına eğilir ve bir şeyler fısıldar. Tabi onun ölü ile konuştuğunu gören cemaat meraklanır. Azaba Bekri Mustafa ölüye ne dedi? Bekri Mustafa’yı sıkıştırırlar.

“Ölüye ne dedin?”

Bekri Mustafa fazla dayanamaz:

“Valla arkadaşlar ben ölüye dedim ki, şimdi sen öbür dünyaya gideceksin, oradaki ölüler sana dünyada ne var ne yok diye soracaklar… Sen kendini fazla yorma, onlara de ki; Bekri Mustafa imam oldu! Onlar gerisini anlarlar.”

Şimdi ben ne diyeyim. Şube Müdürlüğüne getirilmiş bir adam tutanak dahi tutmasını bilmiyorsa, biz müdürlükte kalsak ne yazar kalmasak ne yazar!

Birisi çıksın da bari tutanağın tek kişi tarafından tutulamayacağını öğretsin! “TUTANAK” denen yazı ile ilgili içerik hakkında şimdi bir yazı yazsam sayfalar dolar. O kadar acemice ki, yalana kılıf hazırlamak için tutulduğu açıkça görülüyor.

Be adam, bari bu belgeyi mahkemeye gönderme… Sana ağabeylerin “mahkemeye göndereceğin her belge aleyhine delil olur” demedi mi?

İnsan üzülüyor! Hele önceden tanıdığınız bazı insanların bu kadar pervasızca üç günlük dünyada, üç kuruşluk menfaat için her türlü kılığa girmesi adamın yüreğine oturuyor.

Bir görevinden alınan o müdüre bakıyorum, bir onu beğenmeyen ve ona yetersiz puan veren şube müdürüne… Hadi sen benim yerimde ol da “Bekri Mustafa İmam oldu!” deme…

Görevden alınan müdür, Mehmet-Bedia Kirpi İlkokulu Müdürü Zekayi Gökkaya… Her adam için aynı sözleri söylemek zor ama Zekayi Gökkaya için “on parmağında on maharet” sözü tam da onun için söylenmiştir.

O torpilsiz sınavda Türkiye derecesi yapmış birisi.

Türkiye’nin en önemli bestekârlarındandır. Onu görevden alanlar emin olun görevden ayrıldıkları gün unutulur giderler. Ancak Zekayi Gökkaya gibiler öldükten sonra bile yaşarlar. Siz Avni Anıl’ı unutturabilir misiniz? Zekayi Gökkaya unutulmayacaklar arasına çoktan girmiştir…

O şimdi yeni eserlere imza atıyor. Gittikçe devleşiyor, gittikçe marka oluyor.

Ya onu incitenler, kendi ruhundaki pisliği onun okulunda görmeye çalışanlar ne yapıyorlar?

Eminim ki şimdi kapalı olan gözleri bir gün açılacak, sağır kulakları duyacak… Ne gördükleri ne de duydukları onların hoşuna gitmeyecek. Fakat iş işten çoktan geçmiş olacak. Kimse onları güzellikle yad etmeyecek. En yakınları bile onlara değer vermeyecek! Hevesleri yarım kalacak. Gündelik arzuları bir kara leke gibi alınlarında gezecek!

Bu yazıyı yazarken bir yandan da Zekayi Gökkaya’nın; Gönlümdeki Bahar Rüzgârı, Elveda İlk Aşkım, Ey İstanbul İstanbul, Yalnız Yıllar ve Öyle Bir Özlem ki adlı şarkılarını dinledim.

Şu anda sözün bittiği yerdeyim. Bizim kadar kendi değerlerine savaş açan bir başka millet var mıdır, bilmiyorum. Ama şunu çok iyi biliyorum. Şahsiyetli duruş her zaman geçer akçedir. Zekayi Gökkaya şahsiyetli duruş göstermeye devam ediyor. Altın yere düşmekle değerinden hiçbir şey kaybetmez… Teneke her zaman ses çıkartır ama topunu toplasanız bir gram altın etmez!

Hep beraber Zekayi Hoca’nın “Öyle Bir Özlem Ki” şarkısını dinleyelim.

Özlediklerimize ithaf ederek…

Bu özlem öyle bir özlem ki!